Kur një djalë turpërohet për emocionet, detyrohet të jetë “i fortë” ose rritet mes kritikave e zënkave, ai mund ta bartë pasigurinë edhe në jetën e rritur
Jo të gjithë burrat që duken të mbyllur, të vështirë, kritikë apo emocionalisht të largët kanë qenë gjithmonë të tillë. Shumë prej tyre, si fëmijë, mund të kenë qenë të ndjeshëm, të dashur dhe të hapur, por përvoja të caktuara në fëmijëri i kanë mësuar të fshehin emocionet, të mbrohen me ftohtësi ose të dyshojnë në vlerën e tyre.
Fëmijëria ndikon fuqishëm në mënyrën si një djalë e sheh veten, si i shpreh ndjenjat dhe si ndërton marrëdhënie kur rritet. Prandaj, disa sjellje të të rriturve, edhe kur duken të vogla, mund të lënë gjurmë të thella.
Refuzimi i hershëm dhe frika nga ndjeshmëria
Në adoleshencë, djemtë fillojnë të përjetojnë pëlqime, simpati dhe dëshirë për lidhje. Refuzimi mund të jetë i dhimbshëm, por është pjesë normale e rritjes. Ajo që ka rëndësi është mënyra si prindërit e ndihmojnë djalin ta kuptojë këtë përvojë.
Nëse djali mëson se refuzimi nuk është turp dhe nuk ia ul vlerën, ai e përballon më lehtë zhgënjimin. Por nëse lihet vetëm me dhimbjen, mund të rritet me frikë nga ndjeshmëria, të shmangë afërsinë ose të bëhet tepër kritik ndaj të tjerëve, vetëm për të mos u lënduar i pari.
Bullizmi dhe arroganca si mbrojtje
Dhuna nga bashkëmoshatarët mund ta dëmtojë rëndë vetëbesimin. Kjo nuk nënkupton vetëm kërcënime apo ofendime të hapura, por edhe tallje, përjashtim nga grupi, nënçmim ose etiketim si “tepër i ndjeshëm”.
Me kalimin e kohës, djali mund të fillojë të dyshojë në veten e tij dhe ta fshehë pasigurinë. Në moshë të rritur, disa burra e mbulojnë këtë me arrogancë, ftohtësi ose kritikë të tepruar. Edhe pse kjo është një mburojë emocionale, shpesh i largon njerëzit dhe i dëmton marrëdhëniet.
Kur djalit i thuhet se nuk duhet të qajë
Fjali si “burrat nuk qajnë” ose “mos u bëj i dobët” mund të duken të zakonshme, por te një fëmijë lënë mesazh të qartë: ndjenjat duhen fshehur.
Kur trishtimi, frika apo zhgënjimi nuk lejohen të shprehen, ato nuk zhduken. Shpesh kthehen në zemërim, shpërthime ose mbyllje emocionale. Një djalë që nuk mëson të flasë për atë që ndien, mund të bëhet burrë që reagon ashpër, por nuk di ta shpjegojë dhimbjen e vet, transmeton Telegrafi.
Turpi për kujdesin ndaj vetes
Djemve shpesh u jepet mesazhi se kujdesi për pamjen, higjienën, veshjen apo lëkurën “nuk është mashkullor”. Kjo mund të krijojë turp të panevojshëm rreth kujdesit bazë për veten.
Në të vërtetë, kujdesi për trupin dhe paraqitjen nuk është çështje kotësie, por pjesë e higjienës dhe vetërespektit. Kur djemtë mësohen ta shohin këtë si diçka të gabuar, ata mund të gjykojnë veten dhe të tjerët për sjellje krejt normale.
Presioni për sport dhe mohimi i interesave të vërteta
Disa prindër i shtyjnë djemtë drejt sportit për t’i “forcuar” ose për t’i bërë më “burrërorë”, edhe kur fëmija ka interesa të tjera, si arti, muzika, teatri, leximi apo shkrimi.
Kur një djalë mëson se vetëm disa aktivitete janë “të pranueshme” për të, ai mund të largohet nga talentet dhe pasionet e veta. Më vonë, kjo mund ta bëjë më të mbyllur, më gjykues dhe më pak të lirë për të qenë vetvetja.
ADHD i padiagnostikuar dhe ndjenja se “diçka nuk shkon me mua”
Te djemtë, ADHD-ja mund të shfaqet me hiperaktivitet, shqetësim, impulsivitet, vështirësi në përqendrim dhe organizim. Nëse nuk njihet me kohë, djali mund të fillojë të besojë se problemi është karakteri i tij.
Krahasimi me të tjerët mund ta bëjë të ndihet i paaftë ose “i gabuar”. Pa diagnozë, mbështetje dhe mjete për menaxhim, këto vështirësi mund të vazhdojnë edhe në moshë të rritur dhe të ndikojnë në punë, marrëdhënie e vetëbesim.
Zënkat e prindërve si model marrëdhëniesh
Fëmijët mësojnë shumë nga mënyra si prindërit debatojnë. Nëse një djalë rritet në një shtëpi ku ka vazhdimisht ofendime, nënçmim, bërtitje ose mungesë respekti, ai mund ta marrë këtë si model normal të marrëdhënieve.
Më vonë, mund të përsërisë të njëjtin model me partneren, pa e kuptuar sa i dëmshëm është. Për këtë arsye, mënyra si prindërit zgjidhin konfliktet është po aq e rëndësishme sa fjalët që i thonë fëmijës.
Izolimi dhe mungesa e miqësive
Djemtë që janë përjashtuar, injoruar ose izoluar në fëmijëri mund të rriten pa aftësi të mjaftueshme për të krijuar miqësi të afërta. Në moshë të rritur, kjo mund të çojë në vetmi ose në varësi emocionale nga një person i vetëm.
Miqësitë e hershme u mësojnë fëmijëve bashkëpunimin, besimin, komunikimin dhe ndarjen e emocioneve. Kur këto përvoja mungojnë, ndërtimi i marrëdhënieve bëhet më i vështirë.
Mungesa e shoqeve vajza dhe perceptimi i gabuar për gratë
Miqësitë me vajza gjatë fëmijërisë mund t’i ndihmojnë djemtë t’i shohin gratë si persona të barabartë, me mendime, aftësi, humor dhe personalitet. Kur kjo përvojë mungon, disa djem mund të rriten duke i parë gratë si “të ndryshme” ose të largëta.
Kjo mund të ndikojë më vonë në marrëdhëniet personale dhe profesionale, sidomos nëse burri nuk ka mësuar të dëgjojë, respektojë dhe vlerësojë mendimin e grave.
Në fund, qëllimi nuk është të fajësohen prindërit për çdo pasiguri të fëmijës, por të kuptohet se djemtë kanë nevojë për mbështetje emocionale, respekt dhe hapësirë për të qenë vetvetja. Një djalë që mëson se mund të qajë, të flasë, të gabojë, të kujdeset për veten dhe të ndjekë interesat e veta, ka më shumë gjasa të rritet në një burrë të sigurt, të ndjeshëm dhe emocionalisht të shëndetshëm. /Telegrafi/