Nga “shkuti” magjik i fëmijërisë dhe magjepsja pas rok-kulturës, te Radio Prishtina, festivalet që lanë gjurmë, “Evergreen” si adresë lirie në Pejë dhe “Nata Evergreen” si ritual i kujtesës në Radio Dukagjini. Feim Kurhasani vjen në një rrëfim për radion, muzikën, mërgatën dhe zërat që nuk i lë harresa
Në jetën e disa njerëzve, koha nuk ndahet me data, por me tinguj. Te Feim Kurhasani, ajo ngjan më shumë me një valë radioje që nuk është ndërprerë kurrë. Herë vjen nga fëmijëria në Gjakovë, herë ndalet në Pejën e rinisë, herë merr hov në Prishtinën e studimeve dhe të radios, për t’u kthyer sërish në Pejë, aty ku emri “Evergreen” lindi fillimisht si hapësirë artistike, e më vonë u shndërrua në një emision që prej 27 vjetësh i mban të hapura dyert e nostalgjisë.
Në rrëfimin e tij nuk ka nxitim. Fjalët i mat me qetësinë e njeriut që për dekada ka ditur ta respektojë mikrofonin. Herë qesh me një kujtim që ende i rri i gjallë në zë, herë ndalet para një detaji që, në shikim të parë, duket i zakonshëm, por në jetën e tij ka qenë vendimtar. Sepse rrëfimi i Feim Kurhasanit nuk është vetëm rrëfim për një gazetar. Është rrëfim për radion si shtëpi të dytë, për muzikën si kujtesë dhe për një gjeneratë që u rrit me zëra, disqe, lajme, sport, ballo, ansamble dhe mallin për një kohë që nuk kthehet më, por që mund të dëgjohet ende.
Tri qytete, një busull jete
Në hartën e jetës së tij, tri qytete nuk janë thjesht adresa, por shtresa të një identiteti. Feim Kurhasani, fëmija i parë i familjes Kurhasani nga Gjakova, është formuar në një trekëndësh që nuk ndahet: Gjakova e rrënjëve, Peja e rinisë dhe Prishtina e pjekurisë. Në këtë trekëndësh u formua një djalosh që nisi studimet për shkencat teknike, por që në pamje, në frymë dhe në ndjeshmëri mbante imazhin e një rokeri të rritur duke dëgjuar radion.
Në shtëpinë e tij, radioja nuk ishte vetëm pajisje. Ishte një “anëtar i padukshëm” i familjes, një dritare e vogël prej nga hynin zëra, lajme, muzikë, sport dhe një botë më e madhe sesa ajo që shihej përreth. Në vitet ’50, kur bota mediale e një fëmije kufizohej kryesisht në një radio dhe në gazetën “Rilindja”, ai dëgjonte me kureshtje gjithçka që vinte nga ai “shkuti” magjik. Me kalimin e kohës, ato zëra nisën të marrin edhe emra të përveçëm: Esad Stavileci, Veli Vraniqi dhe Azem Brovina, komentatorë që u bënë pjesë e përditshmërisë së tij dhe e afruan edhe më shumë me magjinë e mikrofonit.
Në kujtesën e fëmijërisë, një faqe gazete nganjëherë mund të bëhet udhërrëfim jete. Një nga çastet e para që e shtyu drejt gazetarisë erdhi në klasën e dytë fillore. Një inspektor arsimi nga Gjakova kishte vizituar shkollën e tij në Pejë dhe kishte përgatitur një reportazh me fotografi e rrëfim për nxënësit e dalluar të klasës II/2, të botuar në faqen për fëmijë të “Rilindjes”. Mes atyre emrave ishte edhe Feimi.
“Kur e pashë emrin tim në gazetë, krahas radios që kishim në shtëpi, unë e zgjodha profesionin”, kujton ai.
Në atë çast nuk kishte ende vetëdije të plotë për gazetarinë. Kishte më shumë një ndjesi. Një emocion i parë i të parit të vetes në letër. Kur më vonë mësuesi e pyeti se çfarë dëshironte të bëhej, ai, si me pavetëdije, u përgjigj: gazetar. Prej atij momenti, sikur rruga nisi të hapej vetë.
Nëse gazeta ia dha emocionin e parë të fjalës së shtypur, radioja ia dha magjinë e zërit. Lidhja me mikrofonin nuk ishte zgjedhje e ftohtë profesionale dhe as thjesht largim nga shkencat teknike. Ishte një thirrje që nuk mund të zëvendësohej nga asnjë drejtim tjetër.
Kur roku u bë frymë lirie
Në vitet kur Kosova ende jetonte me ritme të ngadalta, muzika e re vinte si një dritare e hapur drejt botës. Dashuria për muzikën kishte nisur herët. Që nga viti 1963, The Beatles u bënë për të jo vetëm grup muzikor, por shenjë e një bote që po ndryshonte. Ai i përcillte me magjepsje, sepse ata thyenin stereotipin e jetës së atëhershme në Kosovë.
“Me rok muzikën nuk jam marrë si muzikant, por si gazetar që i ka përcjellë trendët e rok muzikës në nivel të Kosovës dhe asaj botërore, dhe vazhdoj ta përcjell edhe sot. Rok muzika dhe rok kultura janë pjesë e kulturës sime personale”, thotë ai.
Në Kosovën e viteve ’60, roku nuk ishte vetëm pasqyrim i asaj që ndodhte në botë. Për Feimin, ai ishte një revolucion kulturor. Në qytete nisën të lindnin ansamble vokale instrumentale. Djem të rinj merrnin kitarat elektrike, lidheshin me kabllo në kutitë e radios dhe i shndërronin ato në zmadhues zëri. Tre djem, tre kitara, pak pajisje dhe shumë pasion mjaftonin që një mbrëmje të merrte frymë tjetër.
“Në tërë Kosovën lindën ansamble vokale instrumentale”, kujton ai.
Nën atë tingull të ri, rinia kërkonte më shumë se argëtim. Kërkonte hapësirë, frymë, prani. Ishte zëri i një brezi që përmes muzikës donte të thoshte diçka më shumë se fjala e zakonshme. Ballot, mbrëmjet muzikore, paraqitjet e para dhe entuziazmi rreth tingullit elektrik krijuan një atmosferë ku rinia nisi ta ndiente veten pjesë të një rrjedhe më të gjerë kulturore.
Zëri i parë në eter
Pikërisht në atë klimë, hapat e parë në radio morën kuptimin e një fillimi të madh. Në vitin 1966, në shtëpinë e tij erdhi redaktori Azem Kaba me një koleg për ta incizuar si njohës të muzikës pop rok. Për një djalosh që e kishte dëgjuar radion si mrekulli, të dëgjonte veten në eter ishte sikur të hynte vetë brenda asaj magjie. Kur e dëgjoi zërin e vet në eter, edhe pse me një ngjyrim karakteristik, e kuptoi se kjo nuk ishte rastësi. Ishte thirrja e tij.
Me vitet e adoleshencës erdhi edhe bashkëpunimi me Radio Prishtinën. Kur në vitin 1969 nisi studimet në Prishtinë, rruga drejt studios u bë më e afërt. Vetëm një vit më vonë, në vitin 1970, nisi emisionin javor “Kënga, gazi, dashuria”, një përzierje muzike, lajmesh, humori dhe loje shpërblyese. Në vitin 1973 u punësua në Radio Prishtina, në Redaksinë e Rinisë. Pas disa muajsh nisi edhe Kanali i Dytë, një alternativë ndaj programit standard.
Në kujtesën profesionale të Feimit, Radio Prishtina e atyre viteve nuk mbetet thjesht vend pune. Ishte shkollë profesionale, kulturore dhe njerëzore. Aty një gazetar i ri mësonte jo vetëm si të fliste në mikrofon, por edhe si të dëgjonte; mësonte ritmin e fjalisë, peshën e pauzës dhe përgjegjësinë e fjalës që, sapo del në eter, nuk i përket më vetëm atij që e shqipton.
Festivale që lanë gjurmë
Nga njohja e muzikës, Feimi kaloi natyrshëm te nismat që krijojnë skenë dhe kujtesë. Njëra prej tyre ishte festivali “Rinia Këndon”, që mblodhi ansamblet vokale instrumentale dhe rokerët në një kohë kur prodhimi muzikor ishte i kufizuar dhe nevoja për këngën shqipe ishte jetike. Ai e kujton me emocion se si i gëzohej çdo kënge të re që vinte për t’u incizuar, duke e parë atë jo vetëm si material programor, por si ngjarje dhe pasuri.
Më vonë, një tjetër kthesë ishte krijimi i festivalit “Mikrofoni i Artë”, si alternativë ndaj “Akordeve të Kosovës”. Feimi kishte vërejtur se shpërblimet në tri mbrëmjet e “Akordeve” shpesh dilnin kontradiktore. Prandaj, propozoi një model tjetër vlerësimi: popullaritetin real, përzgjedhjen e dëgjuesit gjatë tërë vitit.
Në thelb, ideja ishte e thjeshtë dhe e fortë: të shpërblehej ai që dëgjuesi e kishte zgjedhur vërtet gjatë dymbëdhjetë muajve. Kështu, “Mikrofoni i Artë” u bë adresë ku nderoheshin vokalistët, spikerët dhe kategoritë e muzikës popullore e zbavitëse. Në vitin 1990, ai arriti një nga kulmet me çmimin për vepër jetësore për Nexhmije Pagarushën dhe me vlerësimin e Hivzi Krasniqit për moderim.
Kur tensioni u zbut me një këngë
Por radioja nuk është vetëm festa e këngës dhe gëzimi i skenës. Ajo ka edhe çaste kur mikrofoni të vendos përballë të papriturës. Një nga kujtimet që i ka mbetur më fort është një debat i natës, rreth pesëmbëdhjetë vjet më parë. Tema prekte një çështje të ndjeshme: Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës, veteranët e vërtetë dhe ata të rremë.
Në studio ishte një komandant që kishte luftuar në Rrafshin e Dukagjinit. Sapo u hapën linjat telefonike, debati u ndez. Një dëgjues vinte në dyshim pjesëmarrjen e të ftuarit, një tjetër e mbronte, derisa një zë shpërtheu me tone të larta: “Kush je ti që flet për UÇK-në? Ata djem kanë luftuar!”
Me qetësinë e njeriut që e njeh temperaturën e drejtpërdrejtë, Feimi ndërhyri pa e ngritur zërin. “Pyeti këta të dy”, iu përgjigj, “sepse unë atëkohë kam qenë i dëbuar në Ulqin, sikur gjysma e Pejës dhe e Rrafshit të Dukagjinit”.
Kur telefonuesi vazhdoi me sharje, ai e ktheu situatën me një fjali të papritur: “A ke ndonjë dëshirë muzikore? A dëshiron të dëgjosh një këngë të vjetër?”
Në anën tjetër ra heshtja. Pastaj u dëgjua një përgjigje e zbutur: “Po… nuk po di”. Studioja shpërtheu në të qeshura.
Për Feimin, ky është thelbi i radios. Ajo është e gjallë sepse nuk mund të kontrollohet deri në fund. Kur i jepet hapësirë çdo zëri, vijnë edhe përplasjet, edhe emocionet, edhe befasitë. Por mjeshtëria është të mos e humbësh masën dhe të gjesh dalje njerëzore edhe në tension.
Në arkivin e gjatë të një gazetari ka edhe çaste që njeriu ndoshta do t’i linte jashtë kujtesës. “Ka të tilla, është një rrëfim i gjatë radiofonik, por t’ia lëmë harresës, patjetër”, thotë ai. Kjo fjali tingëllon si përfundim i njeriut që ka mësuar se kujtesa nuk duhet të jetë vetëm dhomë e hidhërimit. Ajo duhet të ruajë edhe atë që të jep elan për të ecur.
Kur “Evergreen” ishte ende një derë e hapur
Para se të bëhej zëri i së premtes mbrëma në Radio Dukagjini, “Evergreen” ishte një dritare e vogël lirie në Pejën e viteve të vështira. Një derë e hapur për njerëzit e artit, të fjalës dhe të mendimit, në një kohë kur institucionet ishin mbyllur dhe inteligjenca shqiptare kërkonte hapësira ku mund të takohej. Feim Kurhasani krijoi aty një strehë që do të mbetej gjatë në kujtesën e qytetit.
Në hyrje të Pejës, aty ku Kapishnica mbante peshën e një kohe të rëndë, ai e shndërroi një ish qajtore të braktisur në një lokal që ishte shumë më tepër se kafene.
“Nuk kisha profesion tjetër përveç gazetarisë dhe rrija çdo ditë me kolegët e mi, pa punë”, kujton ai.
Me dhjetë mijë marka të huazuara nga një mik, nisi renovimin e dy lokaleve pranë Urës së Zallit. Aty lindi “Evergreen”. Në dukje, ishte një lokal i vogël, me vetëm dhjetë tavolina. Por fryma e tij i tejkalonte përmasat. Brenda kishte rafte me libra, një pianino dhe një atmosferë ku arti nuk ishte dekor, por mënyrë jetese.
Që në hapje, lokali mori frymën e një vendtakimi kulturor. Ekspozita e parë u hap nga Agim Çavdërbasha. Mbrëmjet u gjallëruan nga ansambli “TNT”. Brenda tri viteve aty u mbajtën 42 ekspozita. Promovime organizuan edhe shtëpitë botuese “Dukagjini” dhe “Buzuku”. Aty u krijuan miqësi, u takuan djem e vajza të reja, u lindën ide dhe u mbajt gjallë fryma krijuese e një kohe që donte ta mbyste normalitetin.
Në vitin 1997, dyert e lokalit u mbyllën. Por “Evergreen” nuk u mbyll në kujtesë. Ai mbeti dëshmi se arti di të ndërtojë shtëpinë e vet edhe kur koha ia ngushton hapësirën. Më vonë, i njëjti emër do të kthehej në një tjetër formë: jo më si lokal, por si zë i së premtes mbrëma në Radio Dukagjini.
Nga rrënojat e pasluftës te zëri nacional
Pas luftës, Peja ishte peizazh adresash të humbura dhe njerëzish të shpërndarë. Shumëçka duhej të niste nga e para. Ishte gushti i vitit 1999 kur Feim Kurhasani mori ftesën që do të ndryshonte jo vetëm rrugën e tij profesionale, por edhe hartën mediale të Kosovës.
“Eja, se jemi gati me e nisë një radio”, i kishte thënë i ndjeri Agim Lluka.
Në atë fillim, sfida ishte e madhe: të ndërtohej besueshmëri nacionale nga zeroja, në një kohë kur lufta sapo kishte ndryshuar gjithçka. Radio Dukagjini nuk lindi në kushte të përkryera. Lindi në një ambient ku vullneti duhej ta sfidonte teknikën.
“Ishte një dëshirë e madhe, por edhe frikë se a do t’ia dilnim”, kujton ai.
Në ditët e para, programi mbahej drejtpërdrejt, nga ora tetë e mëngjesit deri në një pas mesnate. Ishte etja nëntëvjeçare e një populli që më në fund donte të fliste lirshëm, të dëgjohej, të tregonte ku ishte, kë kërkonte, çfarë i kishte ndodhur.
Më shumë se medium, Radio Dukagjini u bë zyrë kërkimi për një popullsi të shpërndarë, me adresa e pa adresa. Ndihmoi njerëzit të gjenin të dashurit e tyre, madje deri në Amerikë. Ky dimension njerëzor ia dha radios një besueshmëri që nuk fitohet me reklamë, por duke qenë aty ku njeriu ka nevojë.
Më vonë erdhi fitimi i licencës nacionale dhe renditja si radioja më e dëgjuar në vend. Për Feim Kurhasanin, që edhe sot mbetet gazetar, këshilltar dhe autor emisionesh në Radio Dukagjini, kjo nuk ishte vetëm fitore profesionale. Ishte triumf i zërit mbi heshtjen e gjatë.
E premtja e nostalgjisë
Brenda kësaj historie, “Nata Evergreen” zë vend të veçantë. Mbrëmja e së premtes në Radio Dukagjini i është rezervuar prej 27 vjetësh këtij emisioni simbol. Në pamje të parë, është emision me muzikë të vjetër, me këngë të zgjedhura me shije, me kujtime për hite të pavdekshme dhe artistë të paharrueshëm. Në të vërtetë, është një formë e kujtesës.
Në këtë ritual të së premtes mbrëma, nostalgjia nuk është thjesht kthim pas në kohë. Është mënyrë për ta bërë të tashmen më të durueshme. Çdo këngë në këtë emision është si një fotografi e mbushur me përjetime, sfida, simpati të hershme dhe kujtime që nuk shuhen.
Sipas tij, radioja ka pasur gjithmonë rol më të gjerë se informimi. Ka qenë pedagogjike, informative dhe çlodhëse. Por bukuria e saj e vërtetë nis pikërisht aty ku programi del nga skema dhe dëgjuesi hyn në rrëfim. Një mbrëmje, në linjë u lajmërua Shqiptar Demaçi. Një këngë e kishte munduar, por nuk i kujtohej titulli. E këndoi vetë në eter, me shpresën se në studio do ta njihnin. Në fillim nuk u gjet menjëherë, por më pas, nga ekipi i Radio Dukagjinit, u identifikua si një hit i viteve ’70.
Kështu ndodh shpesh në këtë ritual të së premtes mbrëma: një këngë e harruar hap një derë, një zë nga larg sjell një kujtim, një album i vjetër e kthen dikë në një kohë që mendonte se e kishte humbur. Mbrëmjet e së premtes shndërrohen në ritual të qetë, në takim me veten. Radioja e shoqëron dëgjuesin, nuk i imponohet.
Rrëfimorja globale e mërgimtarëve
Me kalimin e viteve, linja telefonike e emisionit u bë një lloj rrëfimoreje globale. Dëgjuesit kanë shkarkuar aty peshën e jetës, mallin, vetminë, gëzimin dhe kujtesën.
“Interneti dhe lidhjet telefonike na kanë mundësuar që të premteve t’i zbulojmë shqiptarët aty ku nuk ta merr mendja”, thotë ai.
Nga Alaska deri në Afganistan, nga Tanzania në Australi, zëri i tij ka udhëtuar si një fije lidhëse me vendin. Nga Melburni, një bashkatdhetar e kishte kontaktuar me dëshirën për të hapur një radio për komunitetin shqiptar. Një herë tjetër, sinjali kishte mbërritur deri në Republikën Dominikane, ku një afarist nga rrethi i Deçanit kërkonte thjesht të dëgjonte një zë vendi.
“Të thërrasin njerëz që nuk të njohin, por që të imagjinojnë”, thotë Feimi.
Në këtë marrëdhënie mes zërit dhe dëgjuesit të padukshëm qëndron një nga bukuritë më të mëdha të radios: ndjesia se askush nuk është krejt vetëm, përderisa diku ka një zë që e lidh me shtëpinë.
Arkeologjia shpirtërore e këngës
Në studion e Feim Kurhasanit, mikrofoni shpesh shndërrohet në mjet të “arkeologjisë” shpirtërore. Kur prezanton artistë që nuk jetojnë më, ai nuk transmeton vetëm këngë. Ai nxjerr emra nga pluhuri i kohës, për t’u treguar se ende ka dikush që nuk i ka harruar.
Në rrënjët e këngës së vjetër shqipe, ai kthehet te Radio Prishtina dhe te emrat që mbeten protagonistë të një epoke të artë: Abdurrahman Shala, Nexhmije Pagarusha, Sanije Shala, Petrit Dushi, Kolë Biter Shiroka. Ishte koha kur artistët tanë, me veshin nga “Sanremo”, i shndërronin shansonet italiane në përjetim autentik vendor, përmes formacioneve të vogla orkestrale.
“Ato këngë kanë peshë, sepse çdo gjë buronte nga shpirti”, thotë Feimi.
Me instrumente të prekshme, me frymë dhe me tela, ato u krijuan me vërtetësi që u dha jetë të gjatë. Edhe thesaret muzikore që ai i mblodhi ndër vite nuk erdhën rastësisht. Në vitet ’70, në emisionet e tij ftonte të rinj që sillnin disqe nga jashtë. Ata hynin në studio me diskun në dorë, flisnin për të, ndërsa ai e incizonte dhe e ruante në arkivin e radios.
Në mënyra që sot duken pothuajse të pabesueshme, muzika e botës gjente rrugën deri në Prishtinë. Kujton një shtëpi diskografike në Angli, ku dërgonte porosi me postë. Në një zarf vendoste nga dhjetë dinarë të asaj kohe dhe kërkonte singëllin ose albumin sipas toplistave. Pas dy javësh, disku mbërrinte. Ishte krenari e qetë kur në programin e Radio Prishtinës mund të dëgjohej Joe Cocker, një emër që atëherë dominonte skenën ndërkombëtare.
Mohikani i fundit para mikrofonit
Në peizazhin e sotëm mediatik, Feim Kurhasani e sheh veten si një lloj mohikani të fundit para mikrofonit, pjesë e një brezi që radion e ka konsideruar pothuajse shenjtëri. Megjithatë, ai nuk e sheh të ardhmen me pesimizëm. Radioja, sipas tij, po hyn në fazë të re, duke kërkuar mbijetesën përmes bashkëjetesës me imazhin. Zëri nuk mbetet më vetëm, por shoqërohet me figurë, me fotografi, me prani vizuale.
Në kujtesën e “Gjakovarit të Pejës”, Korzoja e Pejës nuk është më ajo e dikurshmja. Ka ndryshuar dhe ka humbur diçka nga fryma që e bënte të veçantë. Por nostalgjia nuk është zhdukur. Ajo vetëm ka gjetur formë tjetër, më të qetë dhe më të brendshme. Sot, ajo rikthehet në një kafe të së shtunës, në sheshin e Prishtinës, ku ai e ndien ende kohën kur ishte student, i pamartuar, gazetar i radios.
Për një të ri që e pyet nëse ia vlen të bëhet gazetar, Feim Kurhasani ka një përgjigje pa mëdyshje: gazetaria është profesion i mirë, por sfidues. Nuk është punë që mbyllet para ekranit. Është thirrje që të nxjerr në terren, mes njerëzve dhe jetës reale. Sa më shumë njerëz që njeh, aq më i pasur bëhesh, jo vetëm për veten, por edhe për atë që ke për t’ua dhënë të tjerëve.
Mes së premtes së nostalgjisë dhe së shtunës informative
Me gjithë vitet që rrjedhin, ai e ka gjetur formulën e një ekuilibri që e mban ende me lezetin e një rokeri para mikrofonit. Mbrëmja e së premtes mbetet oazi i tij i paprekshëm.
“Emisionin ‘Nata Evergreen’ e bëj për qejf, për veten, për gjeneratën time dhe për të gjithë ata që më shkruajnë”, thotë ai.
Në anën tjetër, e shtuna kërkon tjetër lloj angazhimi: një platformë mbarëshqiptare, urë informimi për ata që nuk kanë kohë të merren me lajmet e përditshme. Përmes një rrjeti korrespondentësh, nga Ulqini e Tirana deri në Bruksel, Berlin dhe SHBA, ai sjell një panoramë të zhvillimeve në botën shqiptare. Kjo bashkëjetesë mes nostalgjisë së të premtes dhe dinamikës informative të së shtunës ia mban zgjuar kureshtjen.
Në një rrugëtim me mijëra këngë, nuk e ka të lehtë të veçojë një të vetme. Megjithatë, lidhja më e fortë mbetet me zërat që lënë gjurmë. Mes tyre, një emër rikthehet gjithmonë me të njëjtin emocion: Nat King Cole. E përshkruan si një nga më të mëdhenjtë e muzikës jazz dhe pop, një vokal i jashtëzakonshëm që nuk e humb kurrë finesën. Këngë si “Mona Lisa” dhe “Imagination” mbeten për të të paprekura nga koha.
Zëri që nuk lejon të shuhet kujtesa
Në fund të këtij rrëfimi, kuptimi më i bukur i figurës së Feim Kurhasanit shfaqet pikërisht te besnikëria e tij ndaj zërit. Ai nuk është vetëm gazetar që ka kaluar mbi pesë dekada para mikrofonit, as vetëm autor i një emisioni jetëgjatë. Është njeri që e ka kuptuar se zëri, kur përdoret me kujdes, mund të bëhet kujtesë. Mund të lidhë qytete, breza, mërgimtarë, artistë të harruar, dëgjues të vetmuar dhe këngë që nuk duan të vdesin.
Në rrëfimin e tij nuk ka asgjë të sforcuar. Ka qetësi, kujtesë dhe elegancën e njeriut që nuk ka nevojë ta dëshmojë veten me fjalë të mëdha. Prandaj “Nata Evergreen” nuk mund të lexohet vetëm si emision muzikor. Ai është një album i hapur, ku secili dëgjues mund të gjejë një fotografi të vetën: një dashuri të hershme, një mbrëmje studentore, një rrugë të Pejës, një kafe në Prishtinë, një kthim në Gjakovë, një telefonatë nga mërgimi, një këngë që dikur është dëgjuar fshehurazi apo një zë artisti që nuk jeton më, por që përmes radios merr frymë përsëri.
Nga Gjakova e rrënjëve, Peja e rinisë dhe Prishtina e pjekurisë, Feim Kurhasani ka bartur me vete një botë të tërë tingujsh, kujtimesh dhe njerëzish. E ka bartur pa zhurmë, pa pretendim të madh, por me besnikëri të rrallë ndaj profesionit dhe dëgjuesit.
Dhe përderisa të premteve mbrëma “Nata Evergreen” hap dyert e nostalgjisë, ndërsa të shtunave zëri i tij lidh zhvillimet shqiptare në një panoramë mbarëkombëtare, Feim Kurhasani mbetet aty ku ka qenë gjithmonë: pranë mikrofonit, pranë dëgjuesit dhe pranë një kohe që, falë zërit të tij, nuk ikën kurrë plotësisht. /Telegrafi/