Disa përvoja të fëmijërisë mund t’i shndërrojnë fëmijët e gëzuar dhe të dashur në të rritur të prirur ndaj stresit kronik dhe perfeksionizmit. Disa i kanë përjetuar vetë situata të tilla, ndërsa të tjerë i njohin të njëjtat modele te partnerët, miqtë ose anëtarët e familjes. Mënyra se si prindërit i trajtojnë fëmijët e tyre shpesh lë pasoja që ndihen dekada më vonë.
Hulumtimet i kanë lidhur përvoja të tilla me një rrezik më të lartë ankthi, vetëvlerësim të ulët dhe nevojë për të vërtetuar vazhdimisht veten.
Ja disa përvoja të fëmijërisë që, sipas psikologëve dhe hulumtimeve, mund të kontribuojnë që fëmijët të rriten me nevojën e të qenit perfeksionist.
Ndjenja se nuk je kurrë mjaftueshëm i mirë
Fëmijët që kritikohen vazhdimisht në vend që të lavdërohen, shpesh rriten duke besuar se vlera e tyre varet nga suksesi i tyre. Pavarësisht arritjeve të tyre, ata mendojnë se mund dhe duhet të bëjnë gjithmonë më mirë. Si të rritur, ata rrallë janë të kënaqur me veten dhe shpesh përpiqen për përsosmëri, shkruan YourTango.
Neglizhenca gjatë fëmijërisë
Neglizhenca shoqërohet me një rrezik më të lartë të ankthit dhe depresionit. Fëmijë të tillë shpesh mësojnë se mund të mbështeten vetëm te vetja. Për shkak të kësaj, si të rritur, ata e kanë të vështirë të kërkojnë ndihmë dhe marrin përsipër shumë përgjegjësi.
Marrja e rolit të një prindi
Fëmijët që duhet të kujdesen për të tjerët shumë herët shpesh rriten nën shumë presion. Ata mësohen të jenë gjithmonë përgjegjës për gjithçka përreth tyre. Në moshë madhore, kjo mund të shndërrohet në stres kronik ose lodhje të tepërt.
Paqëndrueshmëria në shtëpinë familjare
Të rritesh në një mjedis kaotik mund të rrisë rrezikun e ankthit dhe depresionit. Disa më vonë përsërisin modele të ngjashme në marrëdhënie dhe punë. Të tjerë bëhen jashtëzakonisht të përqendruar në kontroll dhe stabilitet.
Krahasimi i vazhdueshëm me të tjerët
Krahasimi i vetes me bashkëmoshatarët mund të dëmtojë seriozisht vetëvlerësimin tuaj. Një studim i botuar në Frontiers in Psychology zbuloi se kjo qasje shpesh krijon ndjenja të pamjaftueshmërisë tek fëmijët. Si të rritur, ata vazhdojnë ta krahasojnë veten me të tjerët dhe të vendosin pritje jorealiste për veten e tyre.
Presioni për të kënaqur të tjerët
Fëmijët që ndihen përgjegjës për lumturinë e të tjerëve shpesh rriten dhe bëhen njerëz që duan t’i kënaqin të gjithë. Ata i vënë nevojat e tyre në plan të dytë. Një sjellje e tillë përfundimisht mund të çojë në lodhje dhe marrëdhënie të pashëndetshme.
Shtypja e emocioneve
Fëmijët të cilëve u thuhet se emocionet e tyre janë të gabuara shpesh mësojnë t’i fshehin ato. Kjo mund ta bëjë të vështirë zhvillimin e inteligjencës emocionale dhe marrëdhënieve të ngushta. Si të rritur, ata shpesh përballen me pasiguri dhe ankth.