Që para fillimit, Botërori 2026 u përball me një valë kritikash. Turneu me 48 kombëtare, tri shtete organizatore, 16 qytete pritëse, 104 ndeshje dhe një format të zgjeruar u cilësua si tepër i madh, tepër komercial dhe tepër i ndërlikuar. Mes temperaturave të larta, udhëtimeve të gjata dhe një kalendari të ngarkuar, shumëkush parashikonte një katastrofë organizative.
Megjithatë, ndërsa turneu ka hyrë në fazën vendimtare, realiteti ka rezultuar krejt ndryshe. Botërori nuk është perfekt dhe nuk i mungojnë problemet, por është shumë larg skenarit katastrofik që parashikohej para fillimit.
Shakaja më e madhe e këtij Botërori është se apokalipsi i paralajmëruar nuk ndodhi kurrë
Ndoshta surpriza më e madhe e Botërorit 2026 është fakti se ai nuk është aspak aq i dështuar sa u parashikua. Edhe pse FIFA vazhdon të lërë gjurmët e saj me organizimin tepër komercial dhe spektaklin e madh, sapo topi nis të rrotullohet, futbolli mbetet në qendër. Atmosferat nuk kanë qenë të vakëta, faza e grupeve nuk është shndërruar në një formalitet të mërzitshëm dhe turneu ka ruajtur ritmin e tij.
Përkundrazi, deri tani Botërori ka funksionuar mbi pritshmëritë. Formati i zgjeruar nuk ka sjellë automatikisht ndeshje të dobëta apo fitore rutinë të favoritëve, siç frikësoheshin shumë analistë.
Formati me 48 kombëtare nuk e bën automatikisht Botërorin më të mirë, por deri tani e ka bërë dukshëm më interesant
Përfaqësuese si Curaçao, Haiti dhe Kepi i Gjelbër kanë qenë një nga fitimet më të mëdha të formatit të ri. Ato nuk janë më thjesht pjesëmarrëse simbolike, por protagoniste që kanë sjellë emocione dhe surpriza.
Ndryshe nga favoritët tradicionalë, për të cilët zakonisht dihet se çfarë pritet, këto kombëtare kanë shtuar elementin e paparashikueshmërisë. Pikërisht kjo e ka bërë turneun më të gjallë dhe më tërheqës për tifozët.
Kombëtaret më të mira të vendit të tretë e bëjnë formatin më të ndërlikuar, por mbajnë gjallë më shumë ndeshje
Sistemi me 12 grupe, ku kualifikohen dy vendet e para dhe tetë kombëtaret më të mira të vendeve të treta, vazhdon të jetë pika më e debatueshme e formatit. Krahasimi mes skuadrave që kanë luajtur në grupe me nivele të ndryshme vështirësie shpesh krijon padrejtësi dhe llogaritje të ndërlikuara.
Megjithatë, ky sistem ka një avantazh të madh: mban në garë shumë më tepër kombëtare deri në fund të fazës së grupeve, duke bërë që një numër i madh ndeshjesh të kenë ende peshë dhe emocion.
Shifrat deri tani hedhin poshtë panikun, jo formatin e ri
Statistikat gjithashtu flasin në favor të Botërorit. Pas 24 ndeshjeve të para janë shënuar 75 gola, mesatarisht 3.1 gola për ndeshje, një shifër që rrëzon pretendimet se turneu do të dominohej nga futbolli i kujdesshëm dhe ndeshjet pa ritëm.
Sigurisht, golat nuk janë treguesi i vetëm i cilësisë, por ato dëshmojnë se ky Botëror ka prodhuar spektakël, emocione dhe momente të paharrueshme.
Botërori 2026 nuk është një përrallë perfekte futbolli. Është tepër i madh, tepër i kushtueshëm dhe në shumë raste i dominuar nga interesa që shkojnë përtej lojës.
Por, njëkohësisht, ai është shumë larg “përbindëshit” që shumë e përshkruanin para nisjes së turneut. Ky Botëror jeton, surprizon, zemëron, argëton dhe mbi të gjitha ka treguar se është shumë më i gjallë sesa parashikonin skeptikët./Telegrafi/