Poezi nga: Jack Micheline
Përktheu: Fadil Bajraj
Paj dje ndodhi
në dhomën time fikall i vetëm
qava me lot pa fije turpi
për gjendjen time të mjerueshme
poezinë time, çmendurinë time
jetën time të furishme në një boshllëk
të suspenduar në ajrin e askundit
doja të jetoja
dhe doja të vdisja
të gjitha në të njëjtin moment
koka ime po më çahej ngadalë
vizione zogjsh të ngordhur mbulojnë tokën
një cicë e verdhë pluskon në ujë
vajza me një krah skicon në panair
me flokë të shthurur dhe krah të shtrembër
gënjeshtrat e botës
je i mbuluar me gënjeshtra
flamujt në majë të ndërtesave
nuk na ndryshojnë gjendjen tonë
çfarë na ndan dhe i bën miqtë tanë armiq
çfarë lakmie fshihet nën të gjitha format e maskaradës
indiani i humbur rri ulur te tërfili
duke pirë lotët e tij në Rrugën Clark
në Çikago, Parisin industrial të Amerikës
dëgjoj valët që vërshojnë me shpejtësi duke u përplasur
kundër shkëmbinjve të kohës
vajzat po numërojnë para në banka tash
qesh dhe qaj në të njëjtën kohë
‘Oj dashuri mbulo zemrën time
kokën time të rënduar nga jeta dhe djalli
shpirtin tim të pasur me njerëz më të guximshëm se unë
‘O tru i torturuar i së vërtetës mos u errëso
‘Oj dritë, mbulomë me luleradhiqe të bardha
Nuk do të vdes
rrugët e Çikagos janë mbushur me fëmijë tash!