Në lartësitë magjepsëse, aty ku ajri i pastër përzihet me aromën e pishave dhe zhurma e lumit shndërrohet në melodi qetësuese për shpirtin, qëndron një histori e rrallë përkushtimi dhe humanizmi. Ajo mban emrin e Sabri Bunjakut, një gjilanas që dashurinë për natyrën, vendin dhe familjen e ka kthyer në vepra konkrete, të prekshme dhe të qëndrueshme.
Ka njerëz që jetojnë qetë, pa zhurmë, por lënë pas jehonë që nuk shuhet. Sabri Bunjaku është një prej atyre burrave që nuk kërkojnë dritat e skenës, sepse dritën e mbajnë brenda vetes. Ai nuk e mat humanizmin me fjalë, por me vepra që ngrihen si ura mbi lumenj, si ulëse mbi shpatet e maleve, si shteg që lidh kujtimin me përjetësinë.
Në një kohë kur shumëkush flet për dashurinë ndaj vendit, Sabriu e dëshmon atë me duar të plasaritura nga puna dhe me një zemër që rreh për natyrën, për njerëzit dhe për emrin e nipit të tij, të cilin e ka gdhendur jo në gur të ftohtë, por në gjelbërimin e përhershëm të maleve. Ky është humanizëm që nuk shpallet, por që ndërtohet, ruhet dhe jeton.
Me iniciativë dhe financim tërësisht vetjak, Sabri Bunjaku ka ndërtuar mbi 80 ulëse druri, të punuara me kujdes dhe të vendosura në pika strategjike përgjatë shtegut malor, duke krijuar hapësira pushimi për vizitorët, alpinistët dhe familjarët që kërkojnë qetësi në zemër të natyrës. Secila ulëse është më shumë se një vend për t’u ndalur, është një ftesë për reflektim, për frymëmarrje të thellë dhe për të soditur bukurinë e maleve.
Por vepra e tij nuk ndalet këtu. Ai ka ndërtuar edhe një urë mbi lumin Lumbardhë, duke lidhur dy shtigje malore dhe duke e bërë më të lehtë e më të sigurt shtegtimin për vizitorët. Kjo urë tashmë është shndërruar në një pikë simbolike të zonës, ku kalimtarët ndalen për të përjetuar qetësinë dhe për të fiksuar në fotografi një copëz nga kjo parajsë natyrore.
“Shtegu Rinori” – përkujtim që jeton në gjelbërim
Kontributi i Sabri Bunjakut mbart edhe një dimension të thellë emocional. Shtegu i njohur sot si “Shtegu Rinori” mban emrin e nipit të tij, duke e kthyer kujtimin në përjetësi përmes natyrës. Në vend që dhimbja të mbetej vetëm brenda mureve të shtëpisë, ajo u shndërrua në një projekt që u shërben qindra vizitorëve.
Çdo mëngjes, që nga orët e hershme, Sabriu shihet duke u përkujdesur për pastërtinë, sistemimin dhe mirëmbajtjen e këtij parku natyror. Me përkushtim të heshtur, ai rregullon, pastron, vendos shenja orientuese dhe sigurohet që çdo shteg të jetë i kalueshëm e i sigurt. Ai flet pak, por vepron shumë.
Dashuria për natyrën si akt qytetar
Prevalla, një nga zonat më të vizituara malore në Kosovë, përballet shpesh me mungesë investimesh institucionale dhe me dëmtime nga pakujdesia njerëzore. Në këtë realitet, veprimi i Sabri Bunjakut merr peshë të jashtëzakonshme. Ai dëshmon se përgjegjësia qytetare nuk pret urdhra, por lind nga ndërgjegjja.
Falë punës së tij, zona është shndërruar në një pikë atraktive për shëtitës, sportistë dhe familje që kërkojnë qetësi e shërim në natyrë. Ulëset prej druri, ura mbi lumë dhe shtegu i sistemuar janë sot dëshmi e gjallë e një përkushtimi që nuk kërkon duartrokitje, por lë gjurmë të përhershme.
Një shembull që flet më shumë se fjalët
Sabri Bunjaku përfaqëson tipin e njeriut që e do vendin e vet me vepra. Ai është humanist në thelb, dashamirës i natyrës dhe përkujtues i përhershëm i emrit të nipit të tij, Rinorit, përmes një projekti që bashkon kujtimin me shërbimin publik.
Në një kohë kur shpesh ankesa zëvendëson veprimin, figura e tij rikthen besimin se ndryshimi nis nga individi. Ai është dëshmi se dashuria për atdheun dhe për natyrën nuk matet me fjalë, por me punë të përditshme, me djersë dhe me zemër.
Një burrë i madh, vërtet, lë gjurmë të mëdha, jo vetëm në tokë, por edhe në ndërgjegjen e një komuniteti./rajonipress/