Në fillim duken spontanë, të hareshëm dhe tërheqës, por me kalimin e kohës papjekuria emocionale mund të sjellë xhelozi, shmangie të përgjegjësive dhe përplasje familjare
Kur një grua lind fëmijë, vëmendja e saj natyrshëm përqendrohet te foshnja. Ky është një proces normal dhe i shëndetshëm, sepse nëna krijon një lidhje shumë të fortë emocionale me fëmijën. Për një periudhë të caktuar, ajo e përjeton foshnjën si pjesë të vetes dhe kujdesi ndaj saj bëhet prioritet absolut. Në vitet e para të jetës, kjo afërsi është thelbësore për zhvillimin emocional dhe psikologjik të fëmijës.
Një burrë emocionalisht i pjekur e kupton këtë ndryshim dhe e pranon pa e përjetuar si kërcënim. Ai e di se ardhja e fëmijës sjell role të reja, përgjegjësi të reja dhe ritëm tjetër jete. Në vend që të kërkojë vëmendjen e dikurshme me çdo kusht, ai bëhet mbështetje për partneren dhe përfshihet në kujdesin ndaj fëmijës. Pikërisht këtu shihet dallimi mes pjekurisë dhe papjekurisë emocionale, transmeton Telegrafi.
Shenjat që zbulojnë papjekurinë emocionale
Burri emocionalisht i papjekur shpesh nuk e përballon mirë këtë fazë. Përkushtimin e gruas ndaj fëmijës mund ta interpretojë si largim, mungesë dashurie apo refuzim personal. Në vend që të sillet si bashkëshort dhe baba, ai reagon si dikush që ndihet i lënë pas dore. Kjo mund të shfaqet me xhelozi ndaj fëmijës, me ankesa të vazhdueshme, me kërkesë të tepruar për vëmendje ose me sjellje fëminore.
Papjekuria emocionale reflektohet edhe në raportin me fëmijën. Në njërën anë mund të ketë dashuri dhe afërsi, por në anën tjetër mungesë durimi, irritim të shpejtë dhe reagime të tepruara. Një baba i tillë e ka të vështirë të përballojë ritmin e përditshëm të prindërimit, lodhjen, zhurmën, kërkesat e vazhdueshme dhe nevojën për sakrificë. Si pasojë, ai ose tërhiqet nga përgjegjësitë, ose reagon me ashpërsi të panevojshme.
Një tjetër shenjë e zakonshme është shmangia e përgjegjësive. Në vend që të ndajë barrën familjare, burri i papjekur mund ta konsiderojë kujdesin për fëmijën si “punë të gruas”. Ai vazhdon jetën sikur asgjë të mos ketë ndryshuar, ndërsa partnerja mbetet e mbingarkuar.
Pse argëtimi nuk mjafton
Mërzia është një tjetër problem i zakonshëm. Disa njerëz janë të shkëlqyer në fazën e njohjes, udhëtimeve, spontanitetit dhe argëtimit, por jo në ndërtimin e përditshmërisë. Kur jeta kërkon disiplinë, rutinë, durim dhe përgjegjësi, ata humbin interesin. Në vend që të ndërtojnë një familje të qëndrueshme, fillojnë ta shohin martesën si kufizim.
Burrat emocionalisht të papjekur mund të duken shumë tërheqës në fillim. Janë spontanë, energjikë, të gjallë dhe shpesh dinë ta bëjnë jetën interesante. Por argëtimi nuk mjafton për një jetë të përbashkët. Martesa dhe prindërimi kërkojnë vetëdije, përgjegjësi, empati dhe aftësi për të vendosur nevojat e familjes mbi dëshirat e momentit. Pikërisht për këtë arsye, zgjedhja e partnerit nuk duhet të bazohet vetëm te emocionet e fillimit, por edhe te pjekuria që ai tregon kur jeta bëhet serioze. /Telegrafi/