1 Maji u shpall si Dita Ndërkombëtare e Punës në Kongresin e Dytë të Internacionales, i mbajtur në vitin 1891 në Bruksel, në kujtim të protestave të punëtorëve në Chicago në vitin 1886, të cilat përfunduan në gjakderdhje.
Sot, të drejtat e punëtorëve po bëhen gjithnjë e më shumë një temë margjinale, ndërsa klasa e mesme po zhduket.
Shekulli XX mund të quhet edhe epoka e artë e përparimit të të drejtave të punëtorëve në mbarë botën.
Frika nga lëvizjet socialiste i detyroi kapitalistët të përmirësonin statusin e punëtorëve, ndërsa organizatat punëtore arritën të organizoheshin mjaftueshëm për të ushtruar presion.
Edhe pse në krahasim me shekujt e mëparshëm, kur punëtorët punonin deri në 12 orë në ditë pa asnjë mbrojtje shëndetësore apo sociale, në shekullin XX-të u arrit përparim i konsiderueshëm në një pjesë të madhe të botës, shekulli XXI ka sjellë sfida të reja.
– YouTube www.youtube.com
Shpërndarja e pasurisë në botë po anon gjithnjë e më shumë në favor të njerëzve më të pasur, ndërsa klasa e mesme po zhduket. Punëtorët gjithnjë e më shpesh gjenden në situata ku nuk janë në gjendje as të bëhen pronarë të banesave ku jetojnë, ndërsa “teknofeudalizmi” i mban ata në borxh të përhershëm dhe në një rreth varësie nga mëshira e kompanive të mëdha.
Këto zhvillime duhet të jenë një alarm për zgjimin e të gjitha partive dhe organizatave të majta, ideja e të cilave bazohet në mbrojtjen e të drejtave të punëtorëve.
Këto organizata duhet të përshtaten me kohën e re dhe të kujdesen që “shpirti i punëtorisë” të rikthehet në qendër përmes përfaqësimit të sinqertë të interesave të klasës punëtore, e jo të kapitalit të madh që financon fushatat.
Ndërsa në sistemin socialist 1 Maji shoqërohej me manifestime ideologjike për promovimin e ideve në pushtet, sot në “periudhën post-tranzicionale” të Bosnjë dhe Hercegovinës ka mbetur vetëm ideja se punëtorët meritojnë të paktën një ditë pushimi, e cila shpesh realizohet përmes “pjekjes në skarë”. /Telegrafi/