Nga: Majdoleen Abu Assi / The Guardian
Përkthimi: Telegrafi.com
Vajtoj për jetën e gjallëruar që kemi përjetuar më parë. Por, megjithëse fytyrat tona kthehen me ankth kah qielli, duart tona janë bashkuar në një solidaritet që ngrihet mbi urinë.
Çdo vit, Ramazani vjen si strehë për shpirtin. Për myslimanë si unë, është një pauzë e shenjtë në kaosin e jetës. Por, këtë vit, si një grua e zhvendosur nga rrugët e njohura të Qytetit të Gazës në një dhomë me qira në Al-Zavaidë, po kërkoj një paqe që ndihet si një fantazmë. Bota e quan këtë “armëpushim”, megjithatë nga dritarja ime heshtja ndihet e rëndë. Po mbajmë frymën sepse frika e vdekjes nuk është zhdukur, vetëm se është bërë e paparashikueshme.
Nuk e mirëprita Ramazanin këtë vit me fenerët e artë që dikur zbukuronin ballkonet tona. E mirëprita mes zhurmës së buldozerëve që pastronin eshtrat e shtëpive fqinje dhe me gumëzhimën e pandërprerë të zananëve – dronëve izraelitë të vëzhgimit – mbi kokë. Edhe kur rrimë duke u lutur, ai gumëzhim metalik e mbyt ezanin, thirrjen për falje, duke na kujtuar se ende jemi të vëzhguar dhe se “qetësia” jonë varet nga mëshira e një goditjeje të papritur.
Zemra ime mbetet në rrënojat e Qytetit të Gazës. Vajtoj jetën e gjallë të tregut Al-Zavia, aromën e erëzave të tij dhe xhaminë al-Omari ku lutjet tona të përbashkëta dikur ndiheshin si një fortesë e pathyeshme. Ramazani për mua dikur nënkuptonte ngrohtësi të vërtetë. E përjetoja në shtëpinë e familjes sime në Gazë, në lagjen Rimal, ku tryeza na bashkonte, e mbushur me të qeshura dhe paqe. Ndonjëherë e filloja agjërimin me familjen time, ndonjëherë me miq apo fqinjë, sikur muaji të na mësonte se zemra kishte vend për të gjithë.
Sot qëndrojmë në dhoma të ngushta, me veshët drejtuar kah qielli. Lutemi për mëshirë dhe dëgjojmë për fishkëllimën e një rakete që mund të përcaktojë se “armëpushimi” ynë ka skaduar. Zhvendosja e ka kthyer çdo ritual në një mal për t’u ngjitur. Kostoja e ushqimit dhe pijeve për të gjithë muajin e Ramazanit dikur nuk ishte më shumë se 1 000 shekelë, ndërsa sot arrin lehtësisht në 3 500 shekelë, duke mos i plotësuar siç duhet as nevojat bazike.
Teksa kthehem në shtëpi nga puna, pak para perëndimit të diellit, lëviz mes rrënojave dhe rërës që mbush ajrin dhe të pickon sytë. Rruga që ndjek është një shteg i dredhur mes ndërtesave të shembura dhe kratereve të thella. Në atë orë, mendimet e mia janë të thjeshta: çfarë mund të përgatis për iftar, kur prishim agjërimin, me kaq pak? Mbrëmjet e Ramazanit dikur nënkuptonin pritje – zgjedhjen se ku do ta ndalnim agjërimin, hyrjen në hapësira të mbushura me dritë dhe të qeshura. Tani llogaris porcionet e thjerrëzave dhe numëroj çfarë ka mbetur në dollap, duke u përpjekur të krijoj diçka që ende ndihet si shtëpi.
Edhe mes këtij pikëllimi dhe kësaj lodhjeje, shoh një shpresë sfiduese dhe të bukur. Në Al-Zavaidë, fqinjët ndajnë porcionet e tyre të vogla me thjerrëza apo hurma me dinjitetin që ngrihet mbi urinë. Ky solidaritet është rezistenca jonë e shenjtë. Është mënyra jonë për të shpallur se, edhe nëse shtëpitë tona janë shkatërruar, shpirti njerëzor brenda nesh nuk do të shtypet. Ndezim një qiri të vetëm, jo sepse ai do ta mbajë larg errësirën, por sepse vetë akti i ndezjes së tij është një fitore mbi dëshpërimin.
Ramazani për fëmijët është pjesa më e vështirë. Ata kanë mësuar gjuhën e luftës dhe mund ta dallojnë ndryshimin mes një predhe dhe një shpërthimi, madje para se të kenë mësuar këngët e Ramazanit. Kur pyesin: “A do të kthehen bombardimet nesër?”, në të vërtetë po pyesin nëse kanë një të ardhme. Diçka për të cilën nuk mund të përgjigjemi – as për ta, as për veten tonë. Megjithatë, kur i shoh duke varur një zbukurim të grisur në anën e një tende, kuptoj diçka thelbësore: në Gazë, shpresa nuk është ndjenjë. Është vendim.
Ju lutem kuptoni, se ndërsa ju në shtëpitë tuaja mund të dëgjoni se këtu është qetë – me më pak lajme për ne dhe me një “armëpushim” të brishtë të raportuar – qetësia nuk është paqe. Paqja e vërtetë është e drejta për të zakonshmen. Të ecësh drejt një tregu që ende ekziston dhe nuk është kthyer në rrënoja, të lutesh në një xhami që nuk është përdhosur, të kthehesh në një lagje që nuk është rrafshuar, të flesh pa u pyetur nëse heshtja është thjesht parathënie e një makthi tjetër.
Ky Ramazan në Gazë vjen me një frymë tjetër. Ndërsa ezani dëgjohet sonte, ndiej një drithërimë qetësie. Jo sepse bota është e drejtë apo sepse mund të shohim fundin e vuajtjes sonë, por sepse jemi ende këtu, duke thurur shpresën prej fijeve të rrënojave. Agjërojmë, lutemi dhe qëndrojmë – jo nga zakoni, por si një akt për të rimarrë shpirtrat tanë nga gërmadhat. /Telegrafi/