Nga: Carl Sandburg
Përktheu: Rudolf Marku
Të gjithë duan të luajnë Hamletin.
Ata nuk kanë parë të vriten baballarët e tyre,
Dhe as nënat e tyre në kurthe për të vrarë,
Nuk kanë parë asnjë Ofeli që i merret fryma nga ajri me pluhur që mbyt zemrën,
Nuk kanë përjetuar rrethorët e rrotullimit të akrepave prej ari që këndojnë,
Aspak këtë nuk e kanë përjetuar, as kuptimin e luleve – o lule, lule të flakura pas nga një vajzë që vallëzon – në dramën më të trishtë që Oktopodi Shekspir ka shkruar ndonjëherë;
Megjithatë, të gjithë duan të luajnë Hamletin sepse është i trishtë, ashtu si të gjithë aktorët janë të trishtë, dhe të qëndrosh pranë një varri të hapur me një kafkë gaztori në dorë dhe pastaj të thuash me ngadalë dhe përsëri me ngadalë fjalë të urta, të zgjuara, të bukura që i drejtohen zemrës që po thyhet, po thyhet,
Kjo është diçka që e kanë në gjak;
Ata po aktrojnë kur flasin për këtë dhe e dinë që aktimi është që të jetë veçanërisht për këtë, dhe megjithatë: Të gjithë duan të lozin Hamletin.