Të jesh gjithmonë ai që mban të tjerët mund të duket si forcë, por pas kësaj shpesh fshihet një ndjenjë e thellë vetmie – kur askush nuk pyet si jeni vërtet
Ekziston një ndjenjë e rëndë, e pashpjegueshme, që shfaqet ndonjëherë teksa rrimë në tryezën familjare. Rreth nesh janë njerëzit me të cilët ndajmë mbiemrin, fëmijërinë, kujtimet dhe historitë që përsëriten çdo vit. Ka të qeshura, biseda, afërsi në dukje. E megjithatë, diku thellë në gjoks lind një boshllëk. Sikur jemi të pranishëm, por jo vërtet të parë.
Kur biseda kalon nga njëri te tjetri, secili ka temat, brengat dhe planet e veta. Tek ne ndalet vetëm për një çast, për t’u thënë: “Ti je mirë, ti gjithmonë ia del.” Dhe biseda vazhdon. Sepse ne kemi qenë gjithmonë ata që munden. Ata që durojnë. Ata që nuk kërkojnë.
Arsyeja pse dikush mund të ndihet i huaj në familjen e vet shpesh nuk ka lidhje me distancën fizike. Nuk ka rëndësi kush jeton në cilin qytet apo sa shpesh shihemi. Thelbi qëndron në diçka më të thellë: ajo që ndodh kur për vite të tëra mbajmë rolin e “të fortit”, ndërsa askush nuk e vëren momentin kur kjo na bëhet tepër e rëndë, transmeton Telegrafi.
Kur “i forti” bëhet e vetmja mënyrë e lejuar për të qenë
Në shumë familje, roli i fëmijës së fortë formohet pa u vënë re. Mund të jetë fëmija më i madh që ndihmon prindërit, ai që nuk krijon probleme, që hesht dhe kupton. Ndonjëherë është ai që ka mësuar herët se është më lehtë të mbështetesh te vetja sesa të kërkosh ndihmë. Ndonjëherë është thjesht ai që e kuptoi se do të marrë vëmendje vetëm nëse nuk rëndon të tjerët.
Me kalimin e kohës, kjo cilësi shndërrohet në pritshmëri. Forca nuk është më diçka që e tregojmë kur duhet, por diçka që supozohet gjithmonë. Nëse kemi heshtur kur ka qenë vështirë, mendohet se nuk ka qenë kurrë vështirë. Nëse nuk kemi kërkuar ndihmë, besohet se nuk na është dashur kurrë.
Kështu, dalëngadalë, krijohet një imazh i njëanshëm për ne: të aftë, të qëndrueshëm, të besueshëm, por jo të brishtë, jo të lodhur, jo të lënduar.
Barra që nuk shihet, por ndihet
Të jesh mbështetje për familjen duket si nder. Dhe është, deri diku. Por ta mbash këtë rol për vite me radhë mund të kthehet në një barrë që askush nuk e sheh.
Të gjithë e dinë se mund të mbështeten te ne. Na telefonojnë kur kanë vështirësi, kërkojnë këshilla, na besojnë sekretet. Por kur ne kemi nevojë, kemi mësuar të përmbahemi, të mos dramatizojmë, të presim që “të kalojë”.
Me kalimin e kohës, krijohet zakoni të flasim sipërfaqësisht për veten. Të themi se jemi mirë edhe kur nuk jemi. T’i mbajmë frikërat dhe trishtimin për vete, jo sepse nuk kemi nevojë t’i ndajmë, por sepse kemi mësuar se nuk ka vend për to.
Kështu lind një ndjenjë vetmie në mes të njerëzve. Sikur jemi pjesë e familjes, por vetëm në rolin që luajmë, jo në tërësinë e asaj që jemi.
Pse është kaq e vështirë të thuash: “Nuk jam mirë”
Të thuash familjes se nuk je mirë do të thotë të dalësh nga roli. Dhe kjo frikëson. Lind frika se do të keqkuptohesh, se dikush do ta minimizojë dhimbjen me fjalinë: “Ti mundesh, ti je gjithmonë i fortë.”
Ekziston edhe një shqetësim më i thellë: nëse për vite kemi qenë mbështetje për të tjerët, çfarë ndodh kur ne kemi nevojë për mbështetje dhe ata nuk dinë si ta japin? Kur janë mësuar aq shumë me forcën tonë, sa u duket e vështirë të pranojnë se edhe “shtylla” mund të lëkundet?
Në shumë familje, kur “më i forti” tregon dobësi, vëmendja shpesh zhvendoset diku tjetër. Si të ekzistonte një rregull i pashkruar: lotët e tij nuk kanë vend.
Si largohemi pa e vënë re askush
Ndjenja e të qenit i huaj nuk vjen papritur. Nuk ka dramë të madhe, as konflikt të hapur. Gjithçka ndodh gradualisht. Ndajmë më pak. Mungojmë në ndonjë takim. Bisedat mbeten në sipërfaqe.
Familja mund të mendojë se jemi thjesht “të zënë”, por rrallë kush e lidh këtë me vitet në të cilat nuk kemi pasur hapësirë të jemi vetja.
Kështu krijohet një hendek, jo nga mungesa e dashurisë, por nga mungesa e thellësisë. Dashuria ekziston, por pa shkëmbim të vërtetë.
Çfarë do të thotë të jetosh duke heshtur
Shpesh, për të ruajtur paqen në familje, zgjedhim të heshtim. Të mos flasim për atë që na dhemb. Të mos hapim tema të vështira. Kjo do të thotë të jetosh me çmimin e heshtjes.
Do të thotë të shtypësh emocionet që të tjerët të ndihen mirë. Të mbetesh pa zë kur të duhet më shumë. T’i mbrosh të tjerët nga e vërteta e lodhjes dhe trishtimit tënd.
Por heshtja e gjatë ka koston e saj, ajo krijon distancë të brendshme dhe zbeh ndjenjën se dikush të njeh vërtet.
Rruga drejt afërsisë
Ndryshimi nuk duhet të jetë dramatik. Mjafton një hap i vogël. Herën tjetër kur dikush supozon se jeni mirë, mund të thoni thjesht: “Sinqerisht, po kaloj një periudhë të vështirë.”
Kërkimi i ndihmës para se të arrijmë në pikën e thyerjes është një formë tjetër guximi, jo ai që nënkupton durim, por ai që nënkupton sinqeritet.
Afërsia e vërtetë nuk do të thotë të jemi gjithmonë të fortë. Do të thotë të jemi mbështetje për njëri-tjetrin kur duhet, pa marrë parasysh kush ka qenë “më i forti”.
Sepse ndonjëherë, guximi më i madh është të ndalosh së pretenduari se je mirë kur nuk je. Vetëm atëherë mund të ndihesh sërish pjesë e familjes, jo si një rol, por si një njeri i plotë. /Telegrafi/