Një eksperiment i thjeshtë tregoi se edhe bisedat e shkurtra me njerëz që nuk i njohim mund të ndikojnë në humor, vetëbesim dhe ndjenjën e afërsisë me të tjerët
Shumica prej nesh kalojnë çdo ditë pranë dhjetëra njerëzve të panjohur, në dyqan, park, autobus, palestër apo duke pritur fëmijët pas ndonjë aktiviteti, pa shkëmbyer më shumë se një shikim.
Por a mund të ndikojnë disa minuta bisedë me një të panjohur në humorin tonë dhe në mënyrën si ndihemi të lidhur me njerëzit?
Gazetarja dhe shkrimtarja Katharine Chan vendosi ta provonte këtë për shtatë ditë. Sfida e saj ishte e thjeshtë: çdo ditë duhej të niste vetë një bisedë me një person që nuk e njihte.
Përditshmëri plot njerëz, por me pak biseda të vërteta
Chan tregon se bashkëshorti i saj është tipi që mund të dërgojë fëmijët në futboll dhe të kthehet me numrat e telefonit të njerëzve që sapo ka njohur.
Ajo, përkundrazi, shpesh i merr fëmijët me kapelë dhe syze dielli, duke shpresuar që askush të mos i drejtohet për bisedë.
Puna si shkrimtare e mban gjatë ditës para ekranit, duke komunikuar kryesisht përmes email-eve dhe mesazheve. Në të njëjtën kohë, pjesa më e madhe e bisedave ballë për ballë zhvillohet me bashkëshortin dhe herë pas here me ndonjë prind tjetër.
Kjo e bëri të pyeste veten nëse kishte krijuar bindjen e gabuar se marrëdhëniet e reja kërkojnë domosdoshmërisht shumë kohë dhe energji. Kështu nisi eksperimenti, transmeton Telegrafi.
Dita e parë: Një bisedë që e çoi te historia e familjes së saj
Bisedën e parë e nisi me kujdestarin e shkollës së fëmijëve.
Një pyetje e zakonshme u shndërrua në një rrëfim për familjen dhe emigrimin. Ai tregoi historinë e tij të ardhjes në Kanada, ndërsa Chan kujtoi përvojën e prindërve të saj, të cilët kishin emigruar dekada më parë.
Një person që e kishte parë shumë herë në shkollë papritur kishte një histori të tërë për të treguar.
Pikërisht kjo bisedë do të mbetej një nga momentet më të bukura të gjithë eksperimentit.
Dita e dytë: Mjaftoi një pyetje e vogël
Ditën tjetër, ndërsa priste vajzën të përfundonte kursin e ukuleles, pranë saj u ul një nënë tjetër.
Chan e pyeti thjesht nëse kishte pasur një ditë të ngarkuar.
Nga ajo pyetje nisi një bisedë spontane për fëmijët, lodhjen dhe sfidat e prindërimit. Qeshën së bashku dhe u ndanë me ndjesinë se me gjasë do të flisnin përsëri kur të takoheshin.
Nuk kishte ndodhur asgjë e jashtëzakonshme, por pikërisht kjo ishte ideja: lidhja me njerëzit nuk kërkon gjithmonë një bisedë të gjatë.
Dita e tretë: Jo çdo bisedë duhet të jetë e suksesshme
Në këndin e lojërave ajo provoi të bisedonte me një baba që kujdesej për vajzën e tij të vogël.
Biseda nuk zgjati shumë. Vëmendja e tij ishte te fëmija dhe momenti nuk ishte ideal.
Megjithatë, Chan nuk e pa këtë si dështim.
Eksperimenti po i mësonte edhe diçka tjetër: jo çdo person ka dëshirë apo mundësi të flasë në atë çast, dhe kjo është krejtësisht normale.
Një qen, një palestër dhe disa minuta lidhjeje
Në një ditë tjetër, një qen u bë shkak për një bisedë të ngrohtë mes saj, vajzës dhe një çifti të moshuar.
Në palestër ishte më vështirë. Pothuajse të gjithë kishin kufje dhe dukeshin të përqendruar te ushtrimet. Ajo arriti të shkëmbejë vetëm disa fjali me një punonjës.
Edhe kjo ishte pjesë e mësimit: disa ambiente janë më të hapura për komunikim, disa më pak.
Fjalia e një gruaje të panjohur që ia zbukuroi ditën
Një nga takimet më prekëse ndodhi në bibliotekë.
Chan dhe fëmijët e saj ndihmuan një grua të moshuar në karrocë. Nga një gjest i vogël nisi një bisedë për familjen dhe nipërit.
Në fund, gruaja i tha asaj se ishte një nënë e mirë dhe ta vazhdonte atë që po bënte.
Për Chan, ato pak fjalë nga një person që nuk e kishte parë kurrë më parë mjaftuan për t’ia përmirësuar gjithë ditën.
Një takim i rastësishëm që i dha edhe një mësim praktik
Ditën e fundit ajo nisi bisedë me një grua në supermarket, pranë sektorit të mishit.
Doli se gruaja ishte kuzhiniere profesioniste dhe i shpjegoi si të dallonte disa pjesë të mishit dhe si të zgjidhte një biftek të mirë.
Vajza e Chan më pas i tha se ishte mirë që kishte folur me të.
Dhe pikërisht aty gazetarja kuptoi një tjetër përfitim të këtyre takimeve: njerëzit që kalojnë rastësisht pranë nesh mund të dinë gjëra që ne nuk do t’i mësonim kurrë po të mos i drejtonim një fjalë.
Pse bisedat e shkurtra mund të na bëjnë të ndihemi më mirë?
Psikologët i përshkruajnë këto kontakte si “lidhje të dobëta” – marrëdhënie që nuk janë të afërta si miqësia apo familja, por që gjithsesi mund të ndikojnë pozitivisht në mirëqenie.
Psikologu Harry Cohen shpjegon se ndërveprimet e vogla shoqërore mund të rrisin ndjenjën e përkatësisë, të zvogëlojnë vetminë dhe të ndikojnë pozitivisht në humor.
Edhe psikoterapistja Terri Cole i referohet një studimi ku personat që biseduan me një të panjohur gjatë udhëtimit me autobus ose tren raportuan humor më të mirë sesa ata që qëndruan vetëm.
Çfarë ndryshoi pas shtatë ditësh?
Chan nuk krijoi shtatë miq të rinj dhe as jeta e saj nuk ndryshoi rrënjësisht.
Por ndryshoi mënyra si i shihte njerëzit përreth.
Ajo filloi të priste me kureshtje se kë do të takonte ditën tjetër dhe çfarë historie mund të dëgjonte.
Nga të gjitha bisedat, më shumë i mbeti në mendje ajo me kujdestarin e shkollës – një njeri që kishte qenë aty prej kohësh, por të cilin ajo nuk e kishte njohur kurrë vërtet.
Vetëm disa minuta bisedë kishin mjaftuar që të dy të vazhdonin ditën me një ndjenjë më të mirë.
Ndonjëherë nuk nevojitet as një bisedë e gjatë
Cohen këshillon të fillohet me gjëra shumë të vogla: një buzëqeshje, një “mirëmëngjes”, një përshëndetje për fqinjin ose një ofertë për ndihmë.
Ideja nuk është të detyrojmë veten të krijojmë miqësi me çdo person që takojmë, por të mos e nënvlerësojmë fuqinë e kontakteve të vogla njerëzore.
Pas eksperimentit, Chan arriti në përfundimin se dalja nga zona e rehatisë nuk kërkon domosdoshmërisht hapa të mëdhenj.
Ndonjëherë mjaftojnë vetëm disa minuta me një të panjohur për ta bërë ditën pak më interesante, për të përmirësuar humorin dhe për të na kujtuar se jemi pjesë e një bote shumë më të lidhur sesa na duket. /Telegrafi/