Nga debutimi si 16-vjeçar në Mitrovicë, te kalitja shpirtërore në Japoni dhe roli i liderit nën peshën e pritjeve të përhershme, një rrëfim i rrallë për sakrificat e padukshme, karakterin dhe forcën që i dhanë përgjegjësitë përtej parketit në kapitujt më të vështirë të karrierës
Në historinë e basketbollit kosovar të pasluftës, pak emra kanë bartur njëkohësisht kaq shumë dashuri, presion dhe përgjegjësi sa Drilon Hajrizi. I rritur në një qytet ku basketbolli nuk është sport, por identitet, ai debutoi herët, u përball me pritje të pamëshirshme dhe u formësua në arenat e përballjeve më të forta, nga Kosova deri te disiplina e hekurt e Japonisë. I admiruar nga tifozët e vet dhe i kontestuar nga rivalët, Driloni ka jetuar përherë në vijën e hollë mes lavdërimit dhe kritikës.
Në këtë intervistë, ai flet pa filtra për Mitrovicën, kalimet që ndanë opinionin, betejat e heshtura me trupin dhe mendjen, si dhe për pjekurinë që erdhi përmes përvojës dhe kohës. Kjo është historia e një lojtari që nuk u mjaftua kurrë vetëm me fitoret, por zgjodhi të luftojë për kuptimin e tyre.
Drilon, hodhe hapat e parë si 16-vjeçar te Trepça, në një Mitrovicë ku basketbolli është mënyrë jetese. Kur sot kthehesh te ai moment i parë në parket me seniorët, a mendon se aty nisi vetëm karriera jote, apo u formësua edhe identiteti yt si njeri dhe si simbol i një qyteti të tërë?
Debutimi me Trepçën në moshën 16-vjeçare nuk ishte thjesht fillimi i karrierës sime si basketbollist. Aty filloi të formësohej edhe identiteti im si njeri. Mitrovica është një qytet ku basketbolli nuk luhet vetëm në parket, por jetohet çdo ditë, dhe të veshësh fanellën e Trepçës në atë moshë ishte një përgjegjësi e madhe. Ajo përvojë më mësoi çfarë do të thotë të luftosh, të mos dorëzohesh dhe të përfaqësosh diçka më të madhe se vetja. Prandaj sot, kur kthehem pas, e shoh qartë se aty nuk nisi vetëm rruga ime sportive, por u ndërtua edhe lidhja ime e përhershme me qytetin dhe njerëzit e tij.
Trepça dhe Mitrovica janë një kapitull emocional që të ka ndjekur gjithë jetën. Sot, pas gjithë suksesit dhe pjekurisë, a e ndjen veten ende si ai djaloshi i Mitrovicës me top në dorë, apo si basketbollisti që tashmë përfaqëson një epokë të tërë të basketbollit kosovar? Çfarë ka Mitrovica që nuk e ke gjetur askund tjetër?
Edhe sot e ndiej veten si ai djaloshi i Mitrovicës me top në dorë. Sukseset, vitet dhe përvoja ta japin pjekurinë, por rrënjët nuk t’i ndryshojnë. Mitrovica më ka dhënë diçka që nuk e kam gjetur askund tjetër: ndjenjën se nuk luan vetëm për veten, por për një komunitet të tërë që jeton me basketbollin. Këtu çdo ndeshje ka kuptim; çdo gabim dhe çdo fitore ndihen më fort. Ndoshta sot përfaqësoj një epokë të basketbollit kosovar, por brenda vetes jam ende ai djalë që luan me zemër për qytetin e tij.
Shpesh cilësohesh si basketbollisti më i mirë kosovar dhe njëkohësisht si “lojtari që urrehet nga kundërshtarët, por jep gjithçka për ekipin e tij”. A është ky status një privilegj që të shtyn përpara, apo një barrë psikologjike që të ndjek në çdo ndeshje dhe të detyron të jetosh vazhdimisht nën presionin e pritjeve?
Të quhesh më i miri dhe njëkohësisht lojtari që kundërshtarët e urrejnë është edhe privilegj, edhe barrë. Është privilegj sepse do të thotë që ke lënë gjurmë, por është barrë sepse çdo ndeshje nis me pritje të jashtëzakonshme. Kam mësuar ta pranoj këtë presion si pjesë të rolit tim. Nëse do të jesh lider, nuk mund të kërkosh vetëm duartrokitje; duhet të përballesh edhe me kritikat.
Në gjithë këtë rrugëtim mes lavdërimit dhe kritikës, çfarë ka qenë më e vështira për Drilon Hajrizin: ta dëshmojë talentin në parket, apo ta kontrollojë temperamentin dhe karakterin për të mbijetuar në presionin brutal të publikut dhe rivalëve?
Më e vështira nuk ka qenë ta dëshmoj talentin, por ta menaxhoj veten në momentet e presionit ekstrem. Temperamenti im ka qenë shpesh karburant, por në disa raste edhe armik i fshehtë. Me kalimin e viteve kam mësuar se karakteri është po aq i rëndësishëm sa talenti. Sot e di se fiton më shumë kur di ta kontrollosh veten sesa kur reagon me instinkt.
Ke luajtur për klubet më të mëdha dhe rivalët më të ashpër në Kosovë, duke fituar pothuajse gjithçka. Kur sot kthehesh pas, cili ka qenë momenti kur e ke ndier realisht peshën e përgjegjësisë mbi supe, jo si lojtar që duhet të fitojë, por si figurë që çdo vendim i saj lexohej, gjykohej dhe mbahej mend nga publiku?
Ka ardhur një moment në karrierë kur e kam kuptuar se nuk gjykohesha më vetëm si lojtar, por si figurë publike. Çdo vendim, çdo fjalë, çdo lëvizje lexohej dhe mbahej mend. Aty e ndien vërtet peshën e përgjegjësisë, jo vetëm për të fituar, por për të qenë shembull. Ishte momenti kur kuptova se çdo kosh, çdo vendim në parket, kishte peshë dhe ndikim te ata që na shihnin si idhuj. Sot jam i vetëdijshëm se trashëgimia ime e vërtetë nuk matet me shifra në tabelë, por me karakterin dhe vlerat që kam përfaqësuar edhe jashtë vijave të fushës.
Kalimi yt nga Trepça te Peja, më pas te Sigal Prishtina dhe rikthimet që pasuan, mbeten ndër lëvizjet më të diskutuara në historinë e basketbollit kosovar. Sot, me distancën e viteve, a i sheh ato vendime si zgjedhje thjesht profesionale, apo si një rebelim të brendshëm ndaj rrethanave dhe presionit të asaj kohe? A ka ndonjë vendim që do ta bëje ndryshe?
Kalimet nga një klub te tjetri kanë qenë kryesisht vendime profesionale, por nuk mund ta mohoj se në disa raste kanë qenë edhe përshtatje me rrethanat e kohës. Me distancën e viteve, nuk pendohem për rrugën time. Çdo vendim më ka mësuar diçka dhe më ka formuar. Nuk besoj shumë te “sikur”, sepse çdo hap më ka sjellë këtu ku jam sot. E di që ato lëvizje kanë ngjallur emocione të forta, por për mua ishin mbi të gjitha një dëshirë për ta sfiduar veten në mjedise sa më të vështira dhe konkurruese. Në fund të fundit, rivaliteti i ka dhënë shije karrierës sime, ndërsa respekti për çdo qytet ku kam djersitur fanellën mbetet i palëkundur.
Eksperienca jote në Japoni me Kanazawa Samuraiz shpesh përmendet si pikë kthese. Çfarë mësoi Driloni në tokën e Samurajëve për disiplinën, mentalitetin dhe respektin ndaj punës, dhe çfarë nga ajo përvojë mendon se basketbolli kosovar ende nuk e ka?
Japonia ishte pikë kthese. Aty mësova çfarë do të thotë disiplinë absolute, respekt ndaj punës dhe ndaj ekipit. Janë gjëra që në Ballkan shpesh i marrim më lehtë. Basketbollit kosovar ende i mungon ajo kulturë e detajeve dhe e disiplinës së përditshme, jo vetëm talenti. Në Japoni kuptova se suksesi nuk vjen nga shpërthimet e momentit, por nga përpjekja e heshtur dhe sistematike e përditshme. Atje mësova se respekti për kundërshtarin dhe për lojën nis nga disiplina, përkushtimi dhe saktësia deri në detajet më të vogla, një filozofi jete që, po të ishte e rrënjosur edhe në Kosovë, talenti ynë do të mund të prekte majat.
Pas Japonisë, shumëkush priste ta shihte Drilon Hajrizin më gjatë në Evropë, ndoshta edhe përtej saj. Sot, me sinqeritet, pse nuk ndodhi kjo: ishin lëndimet, fati, komoditeti i të qenit “mbret” në shtëpi, apo një zgjedhje e vetëdijshme për të ndërtuar një trashëgimi ndryshe?
Ka pasur shumë faktorë pse nuk vazhdova më gjatë jashtë. Lëndimet, rrethanat, por edhe zgjedhje personale. Sot jam më i fokusuar te trashëgimia që po ndërtoj. Ndonjëherë, pesha e të qenit simbol në vendin tënd vlen më shumë se çdo kontratë jashtë tij. Nuk është çështje komoditeti, por dëshirë për t’u dëshmuar duke luajtur para një publiku që të njeh dhe të do me zemër.
Ke qenë pjesë e Kombëtares së Kosovës që nga hapat e saj të parë dhe sot konsiderohesh shtyllë e saj. Kur vesh fanellën e “Dardanëve”, çfarë peshon më shumë mbi supe: krenaria për ta përfaqësuar vendin, apo përgjegjësia për ta çuar Kosovën drejt atij “hapi të madh” që duket gjithmonë kaq afër, por ende i paarritur?
Kur vesh fanellën e Kosovës, krenaria dhe përgjegjësia ecin krah për krah. Pengjet janë pjesë e sportit dhe, po, ka momente që ende më ndjekin. Por më shumë se një kosh i humbur, më dhemb fakti që ende nuk kemi arritur atë hap të madh dhe një rezultat të rëndësishëm në arenën ndërkombëtare. Sidoqoftë, ajo fanellë nuk është thjesht një veshje sportive; është amaneti i atyre që e duan basketbollin me shpirt. Çdo paraqitje është një detyrim ndaj atyre që na përkrahin dhe besoj fuqishëm se themelet që po vendosim sot do të jenë baza e sukseseve të mëdha që Kosova do t’i korrë nesër.
Në gjithë marrëdhënien tënde me Torcidat dhe Mitrovicën, a ka pasur një moment konkret, një ndeshje, një reagim, një heshtje, ku e kuptove se lidhja mes lojtarit dhe tribunës nuk është më thjesht sportive, por thellësisht njerëzore dhe e dhimbshme?
Ka pasur momente kur kam kuptuar se lidhja me tribunën është thellësisht njerëzore dhe e dhimbshme. Rikthimi në Minatori ishte pajtim me veten dhe me publikun, dhe jam krenar që kemi arritur së bashku me krejt Mitrovicën rezultate mbresëlënëse dhe të paharrueshme për të gjithë ne. Në atë heshtjen e parë pas rikthimit, kuptova se dashuria dhe zemërimi vijnë nga i njëjti burim: pasioni i pafund për qytetin tonë. Sot, kur shoh lotët e gëzimit në tribuna, e di që çdo sakrificë ka pasur kuptim, sepse nuk ka trofe më të madh se të jesh i falur dhe i dashur në shtëpinë tënde.
Ti ke qenë dëshmitar se si dashuria e tribunës mund të kthehet në presion publik. A mendon se basketbollisti kosovar sot është mjaftueshëm i mbrojtur emocionalisht nga klubet dhe federata, apo lihet i vetëm përballë gjykimit të tifozëve?
Mendoj se sportistët kosovarë shpesh lihen të vetëm përballë presionit publik. Klubet dhe federata duhet të bëjnë shumë më tepër për mbështetjen emocionale, sepse talenti pa stabilitet mendor konsumohet shpejt. Shpesh harrojmë se pas fanellës qëndron një njeri që përjeton çdo fyerje dhe çdo brohoritje. Prandaj, klubet duhet t’i mbrojnë dhe t’i zhvillojnë lojtarët si njerëz, sepse shëndeti mendor është çelësi i një karriere të gjatë dhe cilësore.
Në një ambient ku tifozëria është e zjarrtë dhe kujtesa shpesh selektive, a ekziston rreziku që kontributi i një lojtari të matet vetëm me vendimet e fundit dhe jo me rrugëtimin e plotë? A të ka ndodhur ta ndjesh këtë padrejtësi personalisht?
Po, ekziston rreziku që gjithçka të matet me vendimin e fundit. Edhe unë e kam ndier këtë padrejtësi. Por kam mësuar se t’ia lësh kohës është vendimi më i drejtë. Kur gjithçka qetësohet, zhurma e tribunave zbehet, por ajo që mbetet është gjurma që ke lënë në parket ndër vite. Nuk luaj për duartrokitjet e një nate, por për respektin që lind kur njerëzit e kuptojnë se çdo lëvizje e imja ka pasur për qëllim rritjen e lojës që të gjithë e duam.
Nëse sot do ta shihje veten nga tribuna, si tifoz i thjeshtë i Trepçës, a mendon se do ta kuptoje më lehtë Drilon Hajrizin, apo do të ishe po aq i ashpër sa ata që të kanë gjykuar në momentet më të vështira?
Nëse do ta shihja veten nga tribuna, ndoshta do të isha po aq i ashpër, sepse Mitrovica të mëson të mos kënaqesh lehtë. Por do ta kuptoja pse Drilon Hajrizi nuk u dorëzua kurrë. Do të shihja një lojtar që është rritur mes pritjesh të larta dhe kritikash të forta dhe që pikërisht prej tyre ka ndërtuar karakterin. Sepse në Trepçë nuk mbijeton ai që dorëzohet, por ai që mëson të ngrihet çdo herë më i fortë se më parë.
Pas gjithë këtyre viteve mes “luftës” dhe “paqes” me publikun, çfarë mendon se ka mësuar më shumë Driloni: si të fitojë ndeshje të mëdha, apo si të mbijetojë emocionalisht në një ambient ku dashuria dhe kritika shpesh ecin bashkë?
Fitoret janë pjesë e profesionit, por ajo që kam mësuar më shumë është si të qëndroj i fortë emocionalisht, pavarësisht presionit dhe kritikave. Kam kuptuar se triumfi i vërtetë nuk ndodh në tabelën e rezultatit, por brenda vetes, kur arrin t’i shndërrosh fishkëllimat në forcë dhe duartrokitjet në përulësi. Në një ambient si ky i yni, të mbetesh vetvetja dhe të mos humbasësh pasionin për lojën është fitorja më e vështirë dhe më e bukur që mund të korrësh.
Gjatë një rrugëtimi të mbushur me presion konstant dhe pritje të larta, a ka pasur momente kur ke ndier se trupi po të tradhton më herët sesa duhej? Si e fiton një sportist betejën me veten, jo në parket, por në heshtje, larg kamerave dhe publikut?
Ka pasur momente kur trupi ka dhënë sinjale më herët se mendja. Lufta më e vështirë është ajo në heshtje. Atësia ma ka ndryshuar gjithçka; sot fitorja, humbja dhe qetësia personale kanë kuptim tjetër. Kam mësuar ta dëgjoj trupin dhe ta respektoj procesin, pa e ngarkuar veten me atë që nuk varet nga unë. Forca e vërtetë vjen kur arrin ta fitosh betejën me durim, disiplinë dhe pranim të realitetit.
Kosova është e vogël dhe vëmendja publike të ndjek kudo. Si e menaxhon presionin e audiencës, zhurmën e portaleve dhe rrjeteve sociale, dhe sa e ka ndryshuar atësia mënyrën se si sot i sheh fitoren, humbjen dhe qetësinë personale?
Atëherë shihja vetëm majën. Sot e kuptoj sa e vështirë ka qenë rruga. Nuk jam saktësisht ai Drilon që e imagjinoja, por jam një version më i pjekur i tij. Presionin dhe zhurmën përpiqem t’i filtroj, të mos i lejoj të më përcaktojnë, sepse në një vend të vogël çdo hap e zmadhon jehonën. Atësia më ka mësuar ta shoh fitoren me përulje, humbjen me qetësi dhe jetën përtej parketit si prioritetin që të mban i balancuar.
Kur kthehesh te vitet 2010-2012, kur ishe talenti që premtonte gjithçka, a mendon sot se je bërë pikërisht ai Drilon që e kishe imagjinuar atëherë, apo rruga drejt majës ka kërkuar kompromise që të kanë ndryshuar si sportist dhe si njeri?
Momenti më emocional nuk është një trofe, por çdo herë kur kam luajtur i lënduar, i kritikuar dhe sërish kam dalë në parket. Kur një ditë fanella të varet, dua të më kujtojnë si njeri që nuk u dorëzua kurrë. Rruga drejt majës më ka formësuar në një sportist dhe njeri më të fortë. Kompromiset kanë qenë pjesë e këtij udhëtimi, por asnjëherë në kurriz të karakterit dhe pasionit për lojën.
Në një karrierë kaq të gjatë, cili ka qenë momenti më emocional për ty, ai që nuk hyn në statistika dhe nuk shfaqet në pamjet më të bujshme, por që të ka formuar më shumë se çdo trofe? Dhe kur një ditë fanella të varet për herë të fundit, si dëshiron të të kujtojë publiku? Sot, në një fjali: kush është Drilon Hajrizi?
Jam Drilon Hajrizi, një basketbollist që jetoi mes dashurisë dhe presionit, por zgjodhi gjithmonë të luftojë. Jam ai që kuptoi se loja është pasqyrim i jetës: me ulje, ngritje, padrejtësi dhe triumfe, por ku e vetmja gjë që nuk negociohet është djersa dhe karakteri. Në fund, dua të kujtohem jo vetëm për kupat që kam ngritur, por si dikush që asnjëherë nuk e tradhtoi pasionin e tij, pavarësisht çmimit që u desh të paguante. /Telegrafi/