Nga: Victoria Richards / The Independent
Përkthimi: Telegrafi.com
Këtë fundjavë kalova ca kohë me një grup adoleshentësh britanikë, 13 dhe 14 vjeç – dhe kjo është ajo që vura re në zhargonin e tyre të ditës: sa herë që dikush prej tyre bënte shaka jo të hijshme, të gjithë të tjerët bërtisnin: “Epstein”!
“Mos më epstino”, tha njëri nga djemtë, kur shoku i tij u përpoq t’i fuste një çokollatë në pantallona.
“Largohu, Epstein!” – u kundërpërgjigj me sarkazëm njëra nga vajzat, kur të tjerët u përpoqën të formonin një grumbull trupash mbi divan.
Epsteini si sinonim për abuzim, për mungesë pëlqimi, për sjellje të pahijshme, për sjellje grabitqare; për atë vetëdije të paqartë gjysmë të ndërgjegjshme mbi dinamikat e pushtetit, rinisë, cenueshmërisë dhe kontaktit të padëshiruar fizik.
Epsteini si një mënyrë për të kundërshtuar, për të thënë “jo”. Epsteini si paralajmërim, si një mënyrë për të sinjalizuar: “E njoh këtë për atë që ishte për të tjerët – dhe për çfarë mund të jetë”. Epsteini si “të shoh …”!
Si një nënë që rrinte pranë, duke rrotulluar sytë dhe duke pëshpëritur shumë, mu duk si një “shaka” tipike adoleshentësh me tehe të dhëmbëzuara. Pa shije, sigurisht. Por, gjithsesi, e vetmja mënyrë se si fëmijët mund t’i japin kuptim tmerrit shumë real njerëzor, për të cilin kanë dëgjuar, parë dhe lexuar. E vetmja mënyrë se si mund të përpunojnë atë që të rriturit u kanë bërë – dhe, në disa raste, vazhdojnë t’u bëjnë – të rinjve të tjerë si ata.
S’e përballon dot tmerrin e neveritshëm të publikimit të fundit të dosjeve të Epsteinit, me plot emra të famshëm që këta të rinj i njohin, po aq sa edhe të të vetëve? Bëje një shaka për këtë.
E, çfarë atëherë për emrin Andrew?
Shikoj fotografitë e fundit, të ndyra, të ish-princit, të përkulur në të katrat mbi një trup të shtrirë, në dukje pavetëdijshëm, të një gruaje shumë më të re dhe dua të qaj. Dua të mbledh vajzën time dhe shoqet e saj, t’i mbroj nga dëmtimi nga duart e burrave si ky.
Sepse kam njohur burra si ky. Tani në të dyzetat, mund të kujtoj (edhe pse rrallë dua) burra që janë përpjekur të më dëmtojnë mua dhe shoqet e mia; që na kanë fotografuar – pak a shumë kështu. Dhe, nëse e hedh vështrimin më gjerë, shohim burra si ky … epo, kudo.
Fytyrat e burrave mu si ky u gjetën në rreshtin e të pandehurve që dilte nga gjykata në Mazan gjatë gjyqit për përdhunimin e Gisèle Pelicotit dhe dënimin – një vit më parë – të ish-burrit të saj Dominique Pelicot dhe 50 të tjerëve: burra që ishin bashkëshortë, bij, gjyshër.
Andrew Mountbatten-Windsor, po ashtu ka qenë bashkëshort, bir dhe gjysh. Dhe, nëse ndjeni një ngjashmëri të frikshme midis detajeve që dimë nga gjyqi Pelicot dhe këtyre imazheve të publikuara rishtazi të tij, të shkrepura nga blici i një objektivi mbi trupin e një gruaje, si një dre në dritat e makinës, nuk jeni vetëm.
Në fakt, mendimi im i parë kur pashë imazhet, me gjithë intimitetin e detajeve (këmbët zbathur të ish-princit, bluza e rastësishme polo, dora e vendosur mbi barkun e gruas së re të panjohur), është se të duket si një shkelje. Jo shumë ndryshe, ndoshta, nga 20 mijë fotografitë dhe videot që tani dimë se iu bënë Gisèle Pelicotit teksa ajo ishte e droguar dhe e pavetëdijshme. Dhe, të gjithë e dimë çfarë i ndodhi asaj pas kësaj.
Ndoshta ajo që e bën këtë fotografi të Andrewit kaq shqetësuese është se ne nuk e dimë saktësisht se çfarë ndodhi më pas. Nuk ka titra, nuk ka shenja kohe ose date. Nuk e dimë ku janë bërë. Ato shfaqen si pjesë e tre milionë dokumenteve të tjera, pothuajse si dëme anësore: nuk e dimë identitetin e gruas, nuk e dimë pse fotografia fillimisht u bë ose kush e bëri; nëse ishte e pozicionuar apo e rastësishme, e vendosur si lojë me role dhe shaka, apo në një sulm grabitqar.
Nuk e dimë nëse gruaja në fotografi ka dhënë leje që ajo të shkrepej, nëse ajo ishte madje zgjuar. Mbetemi në errësirë, duke pyetur veten nëse duhet të bërtasim “Epstein” si “shaka” apo nëse gjithçka është tepër reale.
Dhe, kështu, ne thjesht duhet të kapemi pas asaj që dimë. E dimë që ish-princi është akuzuar se “është fshehur” nga zyrtarët amerikanë pasi u ftua vitin e kaluar të paraqitej para komisionit mbikëqyrës të Dhomës së Përfaqësuesve të ShBA-së. E dimë që kryeministri, Keir Starmer, ka thënë se Andrew duhet të dëshmojë para Kongresit për lidhjet e tij me Epsteinin. Ne gjithashtu dimë që Mountbatten-Windsori ka mohuar gjithmonë çdo akt të keq.
Dimë … dhe nuk dimë. Dhe, kështu, mbetemi me fjalën “Epstein” – me gjithë errësirën e saj, konotacionet e saj të shëmtuara – që jehon në një dhomë bosh, shumë kohë pasi çdo e qeshur është shuar. /Telegrafi/
Fotografitë nga dosjet e Epsteinit duket se shfaqin princin Andrew në dysheme me një grua.