Kur koha kalon, kuptojmë se momentet më të vlefshme ishin ato që nuk i jetuam sa duhet me njerëzit tanë
Miradije Statovci
Psikologe Klinike
Poliklinika “Galaxy”, Prishtinë
Në një kohë kur gjithçka po ecën me shpejtësi marramendëse, njerëzit po vrapojnë pas obligimeve, karrierës, teknologjisë dhe problemeve të përditshme… ndërsa, pa e kuptuar, po largohen nga gjëja më e shenjtë – familja.
Sot jetojmë më afër fizikisht, por më larg emocionalisht. Në të njëjtën shtëpi, shpesh secili është i mbyllur në botën e vet: pas një telefoni, një ekrani apo një lodhjeje që nuk na lejon të ndalemi për të dëgjuar njëri-tjetrin. Bisedat e gjata janë zëvendësuar me mesazhe të shkurtra. Tryezat familjare po boshatisen nga rrëfimet, të qeshurat dhe ndjenja e përkatësisë.
E vërteta është se largësia familjare nuk fillon me kilometra… ajo fillon kur mungon koha, vëmendja dhe dashuria e shprehur.
Si psikologe klinike, çdo ditë shoh njerëz që përballen me ankth, vetmi, boshllëk emocional dhe mungesë mbështetjeje. Shpesh, në thelb të këtyre plagëve qëndron pikërisht mungesa e lidhjes së fortë familjare – mungesa e një fjale të ngrohtë, e një përqafimi, e një ndjenje se dikush është aty pa kushte.
Familja nuk është vetëm lidhje gjaku. Ajo është vendi ku ndërtohet siguria emocionale, vetëbesimi, identiteti dhe forca për të përballuar jetën. Kur kjo lidhje dobësohet, edhe njeriu dobësohet shpirtërisht.
Jeta nuk pret. Koha nuk kthehet pas. Momentet që nuk i jetojmë sot, nesër mbeten vetëm kujtime që do të donim t’i kishim jetuar më shumë.
Le ta kujtojmë vetes:
• Asnjë sukses profesional nuk e zëvendëson ngrohtësinë familjare
• Fëmijët nuk kanë nevojë vetëm për gjëra materiale, por për praninë dhe dashurinë tonë
• Prindërit plaken duke pritur një telefonatë, një vizitë apo një fjalë mirënjohjeje
• Marrëdhëniet nuk mbijetojnë pa përkujdesje dhe kohë cilësore
Ndaluni për një moment sot… Telefononi prindin, përqafoni fëmijën, dëgjoni partnerin, vizitoni familjarin që e keni lënë pas dore. Sepse dashuria nuk kërkon perfeksion – kërkon prezencë.
Sepse një ditë do ta kuptojmë se pasuria më e madhe nuk ishte ajo që ndërtuam jashtë shtëpisë… por ajo që ndërtuam brenda zemrave të njerëzve tanë.
Ruajeni familjen. Ruajeni afërsinë. Ruajeni dashurinë.
Sepse jeta po kalon… dhe momentet e humbura nuk kthehen më. /Telegrafi/