Nuk janë lodrat apo dhuratat ato që lënë gjurmë, por mënyra si janë ndier në shtëpi, si janë trajtuar dhe dashuria që kanë marrë çdo ditë
Ndikimi i fëmijërisë shkon shumë më thellë sesa kujtimet e zakonshme. Përmes marrëdhënieve të përditshme dhe ndërveprimeve të vogla ndërtohen themelet e personalitetit. Fëmijët në familje mësojnë çfarë do të thotë të ndihen të sigurt, si ta kuptojnë veten dhe botën dhe si të gjejnë forcë në mbështetjen që marrin në momentet e vështira. Pikërisht këto përvoja, të ndërtuara mbi dashuri të pakushtëzuar dhe jo mbi gjëra materiale, ndikojnë fuqishëm në marrëdhëniet e tyre të ardhshme dhe vetëvlerësimin, shkruan Times of India.
Fëmijëria nuk mbetet vetëm në fotografi. Ajo ngulitet në zakone dhe në mënyrën se si reagojmë më vonë ndaj dashurisë, stresit dhe dështimit. Fëmijët rrallë kujtojnë lodrat e shtrenjta apo udhëtimet ekzotike; shumë më e rëndësishme është si janë ndier gjatë rritjes në shtëpi.
Shumë prindër përpiqen të jenë të përkryer, por fëmijët nuk matin përsosmërinë. Ata përthithin modele sjelljeje dhe mbajnë mend tonin e zërit, reagimet dhe situatat e vogla që ndërtojnë ndjenjën e sigurisë dhe vlerës së tyre. Këto janë dhjetë gjërat që i shoqërojnë edhe pas rritjes, transmeton Telegrafi.
Ndjenja e sigurisë në shtëpi
Fëmijët mund të mos e përdorin fjalën “siguri”, por e ndiejnë thellë. Një shtëpi e qetë, ku zënkat dhe tensioni nuk janë të përditshme, ndërton një vetëbesim të heshtur. Kur një fëmijë e di se nuk do të ndëshkohet për faktin që shpreh mendimin, bën pyetje apo sillet spontanisht, ai relaksohet dhe mund të jetë vetvetja. Ky ndjenjë sigurie bëhet më vonë themel i marrëdhënieve të tij.
Momentet kur janë dëgjuar me të vërtetë
Çdo fëmijë flet, por jo çdo fëmijë ndihet i dëgjuar. Ekziston një dallim i madh mes të dëgjuarit dhe të dëgjuarit me vëmendje. Kur prindi ndalon, e shikon fëmijën në sy dhe i përgjigjet me kujdes, fëmija ndjen se është i rëndësishëm. Këto momente e mësojnë se mendimet dhe ndjenjat e tij kanë vlerë. Pa këtë përvojë, ai mund të rritet me ndjesinë se zëri i tij nuk dëgjohet.
Si janë përballur të rriturit me emocionet e tyre
Shpërthimet e zemërimit, lotët dhe frustrimi nuk janë vetëm faza kalimtare. Ato janë mësimet e para për emocionet. Nëse një fëmijë përqeshet, injorohet apo ndëshkohet për ndjenjat e tij, ai mëson t’i shtypë ato. Por nëse të rriturit i pranojnë këto emocione dhe e ndihmojnë t’i kuptojë, ai mëson si t’i menaxhojë. Kjo aftësi e shoqëron gjatë gjithë jetës dhe ndikon në mënyrën si e sheh veten dhe botën.
Reagimi ndaj gabimeve
Çdo fëmijë do të bëjë gabime, do të thyejë diçka, do të gabojë apo do të përjetojë dështim. Ajo që ka rëndësi është reagimi i të rriturve. Nëse gabimet shoqërohen me frikë, fëmija mëson të fshehë të vërtetën. Nëse shihen si mundësi për të mësuar, ai zhvillon përgjegjësi dhe besim. Fëmijët mbajnë mend nëse janë trajtuar si problem apo si dikush që është në proces mësimi.
Kush ka qenë pranë tyre në momentet e vështira
Momentet e vështira lënë gjurmë të thella. Një ditë e keqe në shkollë, një humbje apo një zhgënjim mbahen mend gjatë. Fëmijët kujtojnë kush ishte pranë tyre, kush pati durim dhe kush i ndihmoi të ndiheshin më pak të vetmuar. Kjo më vonë ndikon në mënyrën si ata kërkojnë dhe pranojnë mbështetje.
Ditët e thjeshta të mbushura me lojë
Loja nuk është vetëm një mënyrë për të kaluar kohën, por një nga format më të pastra të lidhjes emocionale. Kur një prind merr pjesë në lojë, ndërton, qesh apo thjesht kalon kohë pa qëllim të caktuar, ai i dërgon fëmijës një mesazh të fuqishëm: “Ti je i rëndësishëm për mua”. Këto momente shpesh mbeten më të rëndësishme se aktivitetet e planifikuara.
Zëri i të qeshurës në shtëpi
Çdo shtëpi ka rregulla, por jo çdo shtëpi ka një atmosferë të relaksuar. Fëmijët kujtojnë nëse e qeshura ishte e pranishme apo e rrallë. Një shtëpi ku njerëzit qeshin së bashku krijon ndjenjë sigurie dhe ngrohtësie. Kjo i mëson fëmijët se gëzimi mund të ekzistojë edhe kur gjithçka nuk është perfekte.
Traditat e vogla familjare
Këto mund të jenë mëngjeset e së dielës, tregimet para gjumit, ritualet festive apo mënyra e përshëndetjes. Nuk kanë nevojë të jenë të mëdha, rëndësi ka qëndrueshmëria e tyre. Këto rituale krijojnë ndjenjë përkatësie dhe sigurie që mbetet edhe kur jeta ndryshon.
Sjellja e prindërve ndaj të tjerëve
Fëmijët vëzhgojnë vazhdimisht. Ata shohin si prindërit flasin me të afërmit, me të panjohurit apo me njëri-tjetrin. Respekti, mirësia dhe durimi bëhen mësime të heshtura, por shumë të rëndësishme. Këto vëzhgime formësojnë mënyrën se si ata do të sillen me të tjerët në të ardhmen.
Ndjenja që përcaktonte shtëpinë
Shtëpia nuk është vetëm një vend, por një ndjenjë. A ishte e ngrohtë apo e tensionuar? Mikpritëse apo e paparashikueshme? A ishte vend pushimi apo një hapësirë ku duhej të ishe gjithmonë në kujdes? Kjo ndjenjë bëhet më vonë standard për atë që ata kërkojnë në jetën e tyre.
E vërteta që shpesh harrohet
Fëmijët mund të harrojnë çfarë kanë marrë si dhuratë, por nuk harrojnë si janë ndier çdo ditë. Kujtimet më të rëndësishme nuk krijohen në momente të mëdha, por në ndërveprime të vogla të përditshme, në tonin e zërit, në durimin dhe në praninë e sinqertë. /Telegrafi/