Nga: Mani Basharzad / The Spectator / New York Post
Përkthimi: Telegrafi.com
Teksa një valë protestash përfshiu Iranin, interneti u ndërpre plotësisht.
Nuk kam asnjë ide se çfarë po ndodh me miqtë e mi, familjen time, apo me këdo tjetër.
Miku im më i ngushtë, Çampi, ishte në demonstratë.
Shpresoj shumë të jetë i sigurt.
Irani është një komb që dëshiron kthimin e shpirtin e vet.
Protestuesit djegin flamurin e Republikës Islamike dhe e zëvendësojnë me flamurin e vërtetë të Iranit.
Gjatë natës, pati protesta në të gjithë Iranin.
Nga Komi dhe Mashadi, qytetet më fetare, deri në Rasht dhe Anzali, qytetet më laike, njerëzit dolën në rrugë.
Në Teheran pati protesta nga lagjet më të varfra deri tek ato më të pasurat.
Nuk u besoja syve të mi kur pashë turmën e madhe në Pol-e-Rumi, një lagje në Teheran ku çmimet janë të krahasueshme me ato në Londër.
Një nga arsyet pse kaq shumë njerëz dolën në rrugë është thirrja për veprim – për herë të parë – e Princit të Kurorës, Reza Pahlavi.
Kur ai ftoi njerëzit të protestonin në orën 20:00, më 8 dhe 9 janar, mesazhi i tij mori 3.2 milionë pëlqime dhe 88 milionë shikime – një rekord historik në Instagram-in persian.
Pse po ngrihen njëkohësisht, së bashku në revoltë, si pjesët më të pasura, ashtu edhe më të varfra të Iranit, si më fetaret, ashtu edhe më laiket?
Sepse, ky revolucion nuk ka të bëjë me të majtën apo të djathtën.
Ka të bëjë me njerëz që duan të jenë komb, jo ymet.
Duam të jemi qytetarë, jo ushtarë të një kauze reaksionare islamike.
Irani është komb që dëshiron t’i kthehet shpirti.
Protestuesit djegin flamurin e Republikës Islamike dhe e zëvendësojnë me flamurin e vërtetë të Iranit: luanin dhe diellin.
Është një komb që po rimerr shpirtin e qytetarisë, jo barbarinë islame; patriotizmin, jo ndërkombëtarizmin e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC).
Ky është një revolucion kombëtar për të rimarrë atë që na është vjedhur nga islamistët: historia jonë, kultura jonë, mënyra jonë e jetesës.
Kjo është një revoltë e kulturës perse kundër islamit politik.
Urrej të jem viktimë dhe e urrej politikën e viktimizimit si një thaçerist, por nuk mund të ndaloj së qari kur Republika Islamike sulmon spitalet në Ilam për të arrestuar protestuesit në shtrat, ndërsa grupet për të drejtat e njeriut nuk reagojnë.
Ata duket se shqetësohen për spitalet vetëm kur Hamasi ruan municione atje.
Qytetarët e zakonshëm iranianë?
As që u intereson.
Deri më tani, 36 protestues janë vrarë në vetëm 10 ditë.
Aktivistëve perëndimorë duket se kjo nuk u bënë përshtypje.
Gabimi strategjik i protestuesve iranianë është se duan të jenë miq me Perëndimin.
Për këtë arsye, turma pro-Palestinë hesht.
Të paktën, Donald Trumpi ka folur.
Presidenti amerikan ka thënë se regjimi do të goditet “shumë rëndë”, nëse vepron dhunshëm kundër protestuesve.
Si rezultat, demonstruesit po ndryshojnë emrat e rrugëve në Teheran në “Rruga Trump”.
Princi i Kurorës ka thënë se është i gatshëm të udhëheqë tranzicionin drejt demokracisë.
Njerëzit brohorasin: “Kjo është beteja përfundimtare – Pahlavi do të kthehet”.
Me të vërtetë ndihet sikur fundi është pranë.
Askush nuk mund të parashikojë datën e saktë kur udhëheqësit e regjimit do të largohen nga vendi im, por është e qartë që është çështje kohe.
Republika Islamike i ka përdorur të gjitha mjetet e shtypjes për të penguar njerëzit të protestojnë.
Që nga shtatori i vitit 2022, dhjetëra fëmijë janë vrarë nga regjimi.
Nika Shakarami, një 16-vjeçare, u torturua, u përdhunua dhe më pas u vra nga Garda Revolucionare Islamike. Momentet e saj të fundit i kaloi duke rezistuar ndaj sulmuesve të saj.
Do të doja që Shakarami të ishte gjallë, që të mund të dëgjonte brohoritjet “vdekje diktatorit” dhe “Akhoond bayad gom beshe’”, që do të thotë “mullahët le të shkojnë në p.s.”
Në një Iran të ri, njerëz si Shakarami do të mund të jetonin një jetë normale: të vishnin çfarë të donin, të protestonin pa rrezikuar të përdhunoheshin nga terroristët islamikë.
Do të doja që Shakarami, dhe të gjithë ata që dhanë jetën duke luftuar shtetin terrorist të Republikës Islamike, ta shihnin këtë ditë. /Telegrafi/