Një laps i preferuar nuk zbulon karakterin, por mënyra si fëmija flet për vizatimin mund të tregojë shumë më tepër
Nëse fëmija juaj, sa herë që vizaton, zgjat dorën pothuajse gjithmonë drejt së njëjtës ngjyrë, me siguri të paktën një herë keni pyetur veten nëse kjo tregon diçka për karakterin e tij.
Ndoshta zgjedh vazhdimisht të kaltër, të kuqe, të gjelbër apo një nuancë tjetër të caktuar, sikur ngjyrat e tjera të mos ekzistonin fare.
Në internet mund të gjenden shumë shpjegime “psikologjike” për zgjedhjen e ngjyrave, por këtu duhet treguar kujdes. Ngjyra e preferuar, në vetvete, nuk është tregues i besueshëm i personalitetit. Prandaj, nuk mund të thuhet se një fëmijë është agresiv, i tërhequr, i guximshëm apo i trishtuar vetëm sepse përdor më shpesh një ngjyrë të caktuar.
Hulumtimet nuk i mbështesin lidhje kaq të thjeshta mes një ngjyre dhe karakterit të fëmijës.
Pse atëherë zgjedh gjithmonë të njëjtën ngjyrë?
Shpjegimi më i thjeshtë shpesh është edhe më i sakti: fëmijës thjesht i pëlqen ajo ngjyrë.
Mund t’i pëlqejë mënyra se si duket në letër, mund të ketë një lodër ose send të preferuar me atë ngjyrë, ose lapsi përkatës mund t’i duket më interesant se të tjerët.
Fëmijët e vegjël e duan përsëritjen. Prandaj nuk është aspak e pazakontë që për ditë me radhë të kërkojnë të njëjtën lodër, të dëgjojnë të njëjtën këngë ose të duan të njëjtën përrallë para gjumit.
Zgjedhja e ngjyrës mund të lidhet edhe me përvojat e fëmijës. Për shembull, ai mund të zgjedhë të gjelbrën sepse i kujton parkun, natyrën ose një lodër të dashur.
Te fëmijët më të mëdhenj, ngjyra mund të jetë thjesht pjesë e shijes së tyre estetike dhe e mënyrës se si duan të duket vizatimi, transmeton Telegrafi.
Por vizatimi mund të tregojë shumë më tepër
Edhe pse një ngjyrë e vetme nuk mund të “zbulojë karakterin”, vizatimet e fëmijëve mund të jenë një mënyrë interesante për të kuptuar çfarë u intereson, çfarë mendojnë dhe si e përjetojnë botën përreth.
Vizatimi lidhet me zhvillimin njohës, emocional dhe simbolik të fëmijës, ndërsa biseda rreth një vizatimi shpesh mund të hapë tema për të cilat ai nuk do të fliste vetvetiu.
Prandaj, në vend që ta pyesni: “Pse gjithmonë vizaton me të zezë?” ose “Pse nuk përdor kurrë rozën?”, është më mirë t’i qaseni me kureshtje.
Mund ta pyesni: “Çfarë ke vizatuar këtu?”, “Pse e zgjodhe pikërisht këtë ngjyrë?” ose “Çfarë po ndodh në këtë vizatim?”.
Përgjigjja e fëmijës shpesh mund t’ju tregojë shumë më tepër sesa çdo interpretim i gatshëm i ngjyrave.
Kur duhet kushtuar më shumë vëmendje?
Përdorimi i vazhdueshëm i një ngjyre, në vetvete, nuk është arsye për shqetësim.
Shumë më i rëndësishëm është konteksti i përgjithshëm i sjelljes së fëmijës. Nëse krahas ndryshimeve në vizatime shfaqen edhe ndryshime të papritura në humor, gjumë, sjellje apo marrëdhënie me të tjerët, atëherë ka më shumë kuptim të shihet tabloja në tërësi dhe jo vetëm zgjedhja e ngjyrave.
Pra, nëse fëmija juaj përdor vazhdimisht të njëjtin laps, nuk ka nevojë të kërkoni menjëherë një kuptim të fshehtë.
Ndoshta thjesht ka një ngjyrë të preferuar.
Dhe nganjëherë pjesa më interesante e një vizatimi nuk është ajo që të rriturit përpiqen të interpretojnë, por ajo që vetë fëmija vendos të tregojë për të. /Telegrafi/