Lexo po ashtu: John Dowland, rapsodi i harruar që rrinte pezull në dëshpërimin e heshtur: Rokeri i parë i Anglisë!
Muzika dhe teksti: John Dowland (1596)
Përktheu: Agron Shala
Rridhni, lotët e mi, pikoni nga krojet tuaja!
Përgjithmonë i mërguar, më lini të vajtoj;
Atje ku zogu i zi i natës këndon çnderimin e tij të trishtuar,
Atje i braktisur më lini të jetoj.
Shuhuni, drita të kota, mos ndriçoni ma!
Për ata që në dëshpërim vajtojnë fatet e tretura
As netët nuk janë sa duhet të errëta
Drita vetëm turpin ua shpërfaq.
Kurrë mos u lehtësofshin hidhërimet e mia,
Meqë mëshira ka mbaruar;
Dhe lotët, psherëtimat e rënkimet e mia
Ditët e mia të lodhura nga çdo gëzim i kanë shuar.
Nga maja më e lartë e lumturisë
Fati im është rrëzuar;
Dhe frika, pikëllimi e dhimbja për fajet e mia
Janë shpresat e mia, tani që shpresa ka shkuar.
Dëgjoni! Mësoni ta përbuzni dritën;
Ju hije që jetoni në terr,
Që s’e ndieni përbuzjen e botës.
Lum, lum ju që jeni në ferr.