Poezi nga: Rosario Castellanos
Përktheu: Bajram Karabolli
Flisnim gjuhën e perëndive,
kurse tani kjo heshtja jonë
si ajo e gurëve.
Ishim përqafimi i dashur,
ku qielli dhe toka bëheshin bashkë.
Jo, nuk ishim vetëm.
Dinim gjithçka për njëri-tjetrin
dinim të kaluarën dhe të tashmen …
Ah, ishim për njëri-tjetrin
ashtu siç janë degët e forta të lisit
që mbështesin njëra-tjetrën në trung.
Atëherë nuk ishim si tani,
tani dukemi si re të vetmuara,
që enden sa andej-këndej
si gjethe të shpërndara.
Nuk ishim vetëm,
larg njëri-tjetrit …
Ishim pranë e pranë, të bashkuar me njëri-tjetrin.
Burimi: telegrafi.com ↗