Poezi nga: Denise Levertov
Përktheu: Irena Dono
Mos më mbyll mes katër muresh, e dua
martesën një
takim —
Të thashë për
dritën e gjelbër të
Majit
(Një tis qetësie ka rënë
në qendër të parkut,
vonë.
Të shtunën pasdite, hije
të gjata dhe të ftohta,
ajër, aromë
bari të ri
gjethesh të freskëta,
lulëzim në
shpërthim …
dhe zogjtë që takova atje,
zogjtë shtegtarë që ndërprisnin udhëtimin e tyre,
tre zogj nga specie të ndryshme.
trupi i azaleas me kurorë të rrumbullakët, të errët,
ai i zogmiushit të gëzuar me cirka të kafenjta, që shkëlqente,
dhe më i vogli, i artë si gjineshtër dhe që kish vënë
një maskë veneciane të zezë
dhe me ta tre zogëzat e pulës
me pupla të buta, kafe të ndritshme …
Unë qëndrova
një gjysmë ore e magjepsur
askush nuk më kaloi pranë,
zogjtë më panë dhe
më lanë të rrija
pranë tyre).
Nuk ishte kërkesë e kotë:
Unë duhej të takohesha
dhe të të takoja
pra,
në një hapësirë të gjelbër,
plot ajër, jo
e mbyllur brenda.
Lexo po ashtu nga Denise Levertov:
– Duke hedhur një hap drejt Perëndimit
– E fshehta e jetës
– Frymëmarrja
– Poezia që nuk u shkrua