Rrahja e fëmijëve nuk është disiplinë, por një formë dhune që mund të ndikojë në mënyrën se si ata e perceptojnë botën, ndërtojnë marrëdhëniet me të tjerët dhe reagojnë ndaj konflikteve.
Fëmijëria është periudha kur formohen bazat e personalitetit, vetëbesimit dhe sjelljes sociale. Kur një fëmijë rritet në një mjedis ku dhuna dhe agresioni konsiderohen mënyra normale për të zgjidhur problemet, ai mund të fillojë t’i perceptojë këto sjellje si të pranueshme.
Pasojat mund të shfaqen në forma të ndryshme. Disa fëmijë mund të bëhen më agresivë, duke përdorur dhunën për të imponuar vullnetin e tyre, ndërsa të tjerë mund të zhvillojnë frikë, pasiguri dhe vështirësi për të mbrojtur veten.
Një tjetër shqetësim është mënyra se si fëmijët reagojnë kur përballen me rrezik të vërtetë nga një person i rritur. Nëse janë mësuar se dhuna vjen nga njerëzit që duhet të kujdesen për ta, mund ta kenë më të vështirë të dallojnë sjelljet abuzive, të kërkojnë ndihmë ose të kuptojnë se askush nuk ka të drejtë t’i lëndojë.
Megjithatë, është e rëndësishme të theksohet se jo çdo fëmijë që përjeton dhunë bëhet agresor apo viktimë. Reagimet ndryshojnë nga një fëmijë te tjetri dhe ndikohen nga shumë faktorë, përfshirë mbështetjen emocionale dhe mjedisin ku rritet.
Shumë prindër mund të kenë përjetuar vetë ndëshkime fizike gjatë fëmijërisë dhe mund t’i kujtojnë ato si përvoja të dhimbshme. Por fakti që një praktikë ka qenë e zakonshme në të kaluarën nuk do të thotë se ajo është e drejtë apo e dobishme për zhvillimin e fëmijës.
Fëmijët kanë nevojë për kufij, udhëzime dhe disiplinë, por jo për dhunë. Prindërimi i përgjegjshëm nënkupton vendosjen e rregullave përmes komunikimit, qëndrueshmërisë dhe respektit, duke i mësuar fëmijët të kuptojnë pasojat e veprimeve të tyre pa u frikësuar nga personat që duhet t’i mbrojnë.