Pas divorcit mund të përfundojë lidhja e çiftit, por jo përgjegjësia ndaj fëmijës – dhe pikërisht këtu shumë prindër i ngatërrojnë dy gjëra që nuk duhet të përzihen
“Nuk ia jap asaj paratë” është një nga fjalitë që dëgjohet shpesh pas një divorci, sikur alimentacioni të ishte një dhuratë për ish-partnerin dhe jo para të destinuara për fëmijën që çdo ditë ha, rritet, shkon në shkollë, ka nevojë për rroba, ilaçe, aktivitete dhe shumë gjëra të tjera që nuk mund të presin derisa të rriturit të zgjidhin konfliktet mes tyre.
Megjithatë, është e rëndësishme të bëhet një dallim i qartë: jo çdo prind që nuk paguan ose vonon pagesën e alimentacionit është në të njëjtën situatë. Ka prindër që realisht nuk kanë mundësi financiare dhe ka të tjerë që kanë të ardhura, por vendosin të mos marrin pjesë në mbajtjen e fëmijës për shkak të konfliktit me ish-partnerin.
Kur paratë shndërrohen në vazhdim të konfliktit
Te prindërit që kanë mundësi financiare, por refuzojnë të paguajnë, shpesh problemi nuk qëndron vetëm te paratë. Në plan të parë mund të dalin zemërimi, ndjenja e refuzimit, mllefi, dëshira për hakmarrje ose vështirësia për ta pranuar përfundimin e marrëdhënies.
Në atë moment alimentacioni nuk shihet më si kontribut për fëmijën, por si “para që po i jepen ish-gruas” ose “ish-burrit”. Kështu, marrëdhënia e përfunduar e çiftit vazhdon të ndikojë në vendimet që lidhen me fëmijën.
Prindi mund ta bindë veten se po lufton me ish-partnerin, por ndërkohë pasojat e kësaj lufte i përjeton fëmija. Nevojat e tij nuk bëhen më të vogla vetëm sepse marrëdhënia mes të rriturve është dëmtuar.
Çifti mund të ndahet, prindërit jo
Pas divorcit njerëzit nuk janë më partnerë, por mbeten prindër të të njëjtit fëmijë.
Kjo duket e thjeshtë në teori, por emocionalisht mund të jetë shumë më e vështirë. Një person mund ta ketë pranuar juridikisht përfundimin e martesës, por të vazhdojë ta përjetojë ish-partnerin përmes zemërimit, poshtërimit ose ndjenjës së padrejtësisë.
Pikërisht këtu kërkohet ndarja mes dy roleve: marrëdhënia e çiftit mund të ketë përfunduar, por përgjegjësia prindërore nuk përfundon me divorcin, konfliktin apo një martesë të re.
Një marrëdhënie e pjekur prindërore nuk do të thotë që ish-partnerët duhet të kenë marrëdhënie të mira ose të mos zemërohen kurrë me njëri-tjetrin. Do të thotë që ndjenjat e tyre nuk duhet të vendosin nëse fëmija do të marrë atë që i nevojitet, transmeton Telegrafi.
Foto: Rawpixel
“Ajo jeton nga alimentacioni” – po kush paguan pjesën tjetër?
Një tjetër frazë e zakonshme është: “Kush e di ku i shpenzon paratë?” ose “Ajo jeton nga alimentacioni”.
Por kostot e një fëmije nuk vijnë në një faturë të vetme. Ato shpërndahen çdo ditë: ushqim, shkollë, barna, veshje, transport, aktivitete, pajisje, higjienë dhe dhjetëra shpenzime të vogla që gjatë muajit bëhen të konsiderueshme.
Prindi që nuk jeton me fëmijën shpesh nuk i sheh të gjitha këto shpenzime dhe mund ta humbasë ndjesinë reale të kostos së përditshme të rritjes së tij.
Në këtë mënyrë, alimentacioni fillon të shihet si “paratë e mia për ish-partnerin”, ndërsa fëmija, arsyeja pse pagesa ekziston, largohet nga qendra e vëmendjes
Kur alimentacioni përdoret si mjet presioni
Në disa konflikte të rënda familjare, paratë mund të shndërrohen edhe në mjet kontrolli.
“Do të paguaj kur të më lejosh ta shoh fëmijën”, “nuk të jap para nëse nuk bën siç them unë” – këto janë shembuj kur një detyrim ndaj fëmijës kushtëzohet me sjelljen e ish-partnerit.
Në raste të tilla, fëmija mbetet në pritje ndërsa nevojat e tij shndërrohen në objekt negocimi mes të rriturve. Në kuadër të një modeli më të gjerë kontrollues, një sjellje e tillë mund të ketë edhe elemente të dhunës ekonomike, megjithëse jo çdo vonesë e pagesës duhet interpretuar automatikisht në këtë mënyrë.
Fëmija e ndien edhe kur nuk i thuhet asgjë
Shumë prindër mendojnë se e mbrojnë fëmijën duke mos i treguar se alimentacioni nuk është paguar.
Por fëmija sheh kur një blerje shtyhet, vëren shqetësimin e prindit me të cilin jeton dhe e ndien tensionin kur tema e parave shkakton sërish konflikt.
Ai mund të mos e dijë shumën e pagesës, por mund të ndiejë pasiguri, turp ose frikën se nevojat e tij po bëhen barrë për familjen.
Edhe më e vështirë bëhet kur fëmija vendoset në konflikt besnikërie dhe fillon të pyesë veten nëse duhet të zgjedhë njërin prind kundër tjetrit.
Nuk është e njëjta gjë “nuk mundem” dhe “nuk dua”
Një pagesë e humbur nuk e përkufizon të gjithë prindin.
Prindi që realisht nuk ka mundësi financiare zakonisht e komunikon problemin, tregon shqetësim për nevojat e fëmijës, merr pjesë në jetën e tij në mënyra të tjera dhe përpiqet të gjejë zgjidhje.
Ndryshe është kur dikush i ka mundësitë, por fsheh të ardhurat, shmang përgjegjësinë dhe e vendos konfliktin me ish-partnerin mbi nevojat e fëmijës.
Në fund, alimentacioni është vetëm një pjesë e përgjegjësisë prindërore. Fëmijës nuk i duhen vetëm para, por edhe prani, kohë, kujdes dhe ndjenja se mund të mbështetet te të dy prindërit.
Marrëdhënia e çiftit mund të mbarojë. Prindërimi jo. /Telegrafi/