Fotografi shqiptar Rromir Imami ka rrëfyer sfidat e ndërtimit të karrierës në Zvicër, ku emri dhe mbiemri i tij u bënë ndër pengesat e para për të fituar besimin e tregut.
Të ndërtosh një karrierë në një vend të huaj nuk kërkon vetëm talent dhe profesionalizëm. Ndonjëherë, edhe emri me të cilin prezantohesh mund të ndikojë në mënyrën se si të tjerët të shohin.
Këtë e ka përjetuar edhe fotografi shqiptar Rromir Imami, i cili jeton dhe vepron në Zvicër. Në një rrëfim ekskluziv për Telegrafin, ai zbulon se ndër sfidat e para për të krijuar emër në tregun zviceran ishin pikërisht emri dhe mbiemri i tij.
“Fillimisht mbiemri, pastaj edhe emri”, shprehet Imami, duke përshkruar vështirësitë me të cilat është përballur gjatë përpjekjeve për të fituar besimin e klientëve dhe për të ndërtuar bashkëpunime profesionale.
Sipas tij, në një shoqëri ku besimi ndërtohet me kujdes dhe e panjohura shpesh pritet me rezervë, atij i është dashur të punojë më shumë për të dëshmuar cilësinë e punës së tij dhe për të kapërcyer barrierat kulturore.
“Kam përshtypjen se më është dashur të punoj shumë më tepër sesa disa nga kolegët e mi, kushtimisht t’i quajmë vendas, jo vetëm për të dëshmuar cilësinë e punës sime, por edhe për të kapërcyer barriera kulturore dhe për të fituar pranimin e njerëzve me të cilët dëshiroja të bashkëpunoja”, tregon fotografi, shkruan Telegrafi.
Megjithatë, Imami nuk e ka lejuar këtë përvojë ta përcaktojë rrugëtimin e tij. Përkundrazi, ka mësuar ta shndërrojë veçantinë e emrit të tij në një mundësi për të krijuar kontakte dhe për të nisur biseda.
Me humor, ai e krahason emrin Rromir me Romeo-n, ndërsa shpjegon edhe kuptimin e tij, “të rrosh mirë”, të cilin e sheh si një porosi për ta jetuar jetën mirë.
Por, siç thekson ai, një bisedë e mirë mund ta thyejë akullin, ndërsa besimi profesional fitohet me punë dhe rezultate.
“Emri mund të hapë një bisedë, jo domosdoshmërisht edhe një derë profesionale. Besimi fitohet përmes punës, bashkëpunimit, përkushtimit dhe, mbi të gjitha, rezultateve”, thotë Imami.
Sot, ai e ndërton krijimtarinë e tij rreth portretit dhe kërkimit të autenticitetit njerëzor. Për të, fotografia nuk është thjesht një mënyrë për të paraqitur pamjen e jashtme, por një përpjekje për të zbuluar atë që fshihet përtej saj.
Përvoja e tij në Zvicër, ndërkaq, sjell në vëmendje një dimension tjetër të jetës së profesionistëve shqiptarë jashtë vendit: sfidën për t’u vlerësuar për punën dhe aftësitë, përtej prejardhjes apo emrit.
Rrëfimi i Imamit dëshmon se suksesi profesional nuk ndërtohet brenda natës. Ai kërkon këmbëngulje, aftësi për t’u përshtatur dhe, mbi të gjitha, rezultate që flasin vetë.
Për fotografin shqiptar, rruga drejt besimit të klientëve ka qenë një proces i vazhdueshëm dëshmimi, ndërsa sot ai vazhdon të zhvillojë gjuhën e tij artistike përmes portreteve dhe projekteve që vënë në pikëpyetje mënyrën se si e shohim njeriun./Telegrafi/