Nuk është gjithmonë përtaci – ndonjëherë trupi dhe mendja po përpiqen t’ju tregojnë diçka që e keni anashkaluar prej kohësh
Ndonjëherë zgjohemi të pushuar, përpara kemi një ditë krejt të zakonshme, por megjithatë nuk kemi energji për asgjë. Nuk duam të flasim, t’u përgjigjemi mesazheve, të bëjmë plane apo të merremi me detyrimet e përditshme. Do të donim më shumë të qëndronim në shtëpi, të shtriheshim dhe, thjesht, të mos bënim asgjë.
Mendimi i parë shpesh është: “Jam bërë dembel” ose “Duhet ta detyroj veten të ngrihem”. Megjithatë, sipas ideve psikologjike të Carl Gustav Jungut, nevoja për t’u tërhequr nga bota e jashtme nuk është gjithmonë shenjë përtacie.
Ndonjëherë ajo mund të tregojë se brenda nesh po zhvillohet një proces të cilin prej kohësh nuk kemi dashur ose nuk kemi mundur ta vërejmë.
Pse papritur nuk kemi dëshirë të bëjmë asgjë?
Jetojmë në një kohë kur aktiviteti i vazhdueshëm shpesh konsiderohet dëshmi e suksesit. Kur jemi të zënë, kemi ndjesinë se po ecim përpara. Kur ndiejmë nevojën të ngadalësojmë ritmin, menjëherë fillojmë ta vëmë veten në pikëpyetje.
Por jo çdo pauzë është humbje kohe.
Një njeri mund të funksionojë për një kohë të gjatë në mënyrë automatike, të përmbushë detyrimet, të bëjë atë që të tjerët presin prej tij, të kujdeset për të tjerët dhe njëkohësisht t’i shtypë nevojat e veta.
Pastaj, një ditë, duket sikur energjia thjesht mbaron.
Pikërisht në atë moment, nevoja për t’u tërhequr mund të jetë sinjal se bota jonë e brendshme kërkon më shumë vëmendje, transmeton Telegrafi.
1. Ndoshta po jetoni një jetë që nuk ju përshtatet më
Nga jashtë gjithçka mund të duket krejt në rregull. Keni punë, detyrime, familje dhe një rutinë të përditshme.
Megjithatë, brenda vetes mund të ndieni gjithnjë e më shumë zbrazëti dhe lodhje.
Ndonjëherë problemi nuk qëndron te fakti se pushoni pak, por se prej kohësh po e shpenzoni energjinë tuaj për diçka që nuk ka më të njëjtën rëndësi për ju.
2. Ndoshta mbani brenda vetes një pikëllim të papërjetuar plotësisht
Humbja nuk lidhet vetëm me humbjen e një personi.
Mund të pikëllohemi për një lidhje të përfunduar, një mundësi të humbur, një mënyrë të dikurshme jetese apo për versionin e vetes që na është dashur ta lëmë pas.
Pikëllimi nuk shfaqet gjithmonë me lot.
Ndonjëherë ai paraqitet si nevojë për të qëndruar vetëm, për të mos folur me askënd dhe për ta kaluar një ditë në heshtje.
3. Ndoshta jeni emocionalisht të rraskapitur
Disa njerëz kujdesen vazhdimisht për të tjerët, dëgjojnë problemet e tyre, përpiqen të ndihmojnë dhe mendojnë gjatë për gjithçka që ka ndodhur.
Në një moment të caktuar, psikika thjesht kërkon pushim.
Dëshira për ta fikur telefonin, për të qëndruar në shtëpi dhe për të mos takuar askënd nuk do të thotë domosdoshmërisht se jeni bërë të ftohtë apo të painteresuar.
Mund të jeni thjesht të mbingarkuar emocionalisht.
4. Ndoshta ndodheni mes dy fazave të jetës
Ekzistojnë periudha kur mënyra e vjetër e jetesës nuk funksionon më, ndërsa e reja ende nuk ka marrë një formë të qartë.
Në këto momente mund të kemi përshtypjen se kemi ngecur në vend. Nuk dimë saktësisht çfarë duam, mungon motivimi dhe duket sikur asgjë nuk po ndodh.
Megjithatë, pikërisht në periudha të tilla mund të zhvillohen ndryshime të mëdha të brendshme.
5. Ndoshta ju mungon hapësira për të qenë vetvetja
Njeriu nuk është krijuar vetëm për detyrime dhe përgjegjësi.
Na duhen krijimtaria, loja, biseda, liria dhe mundësia për t’i bërë disa gjëra sipas mënyrës sonë.
Kur për vite të tëra shtypim atë që dëshirojmë vërtet, mund të shfaqet një lloj i çuditshëm lodhjeje, të cilën nuk e largon as gjumi.
Prandaj, herën tjetër kur t’ju vijë dëshira të kaloni gjithë ditën në shtrat, mos nxitoni ta quani veten dembel.
Pyeteni veten: “Çfarë po ndodh në të vërtetë me mua?”
Ndoshta keni nevojë për pushim. Ndoshta jeni emocionalisht të rraskapitur. Ndoshta diçka në jetën tuaj nuk ju përmbush më. Ose ndoshta ju duhen thjesht disa orë pa detyrime, pa telefon dhe pa pritshmëritë e të tjerëve.
Psikologjia e Jungut i kushtonte vëmendje të veçantë asaj që njeriu përpiqet ta shtypë ose ta injorojë.
Ndonjëherë ajo që nuk duam ta dëgjojmë bëhet aq e fuqishme, saqë na detyron të ndalemi. /Telegrafi/