Shpesh ndodh të blini një sasi të madhe qepësh, t’i lini në një qese në qilar dhe disa javë më vonë keni parë një skenë të njohur – disa koka janë zbutur, të tjerat kanë nxjerrë filiza të gjelbër dhe një që ka filluar të kalbet ka lënë tashmë një erë të pakëndshme në të gjithë qesen.
Problemi shpesh nuk qëndron te qepa që keni blerë, por te mënyra se si e keni ruajtur atë.
Një vend i freskët, i errët, i thatë dhe i ajrosur mirë është i përshtatshëm për ruajtjen afatgjatë të qepëve të zeza. Dhe është pikërisht kushti i fundit që shpesh e shkelim sapo e sjellim nga dyqani dhe e lëmë në një qese plastike.
Gjyshet tona kishin një zgjidhje shumë më të thjeshtë, dhe për të përdornin diçka që sot përfundon më shpesh në kosh – çorape të vjetra najloni.
Pse gjyshet vendosnin qepë në çorape najloni?
Ideja është shumë e thjeshtë. Qepa ka nevojë për rrjedhje ajri gjatë ruajtjes. Nëse e mbyllim në një qese plastike, ajo e ruan lagështinë më lehtë dhe një mjedis i tillë favorizon prishjen.
Çorapet prej najloni, njësoj si çantat rrjetë dhe shportat e hapura, lejojnë që ajri të qarkullojë rreth kokave.
Por truku i vjetër ka një detaj tjetër interesant.
Kokat nuk futen të gjitha së bashku. Vendosni një kokë në çorape, bëni një nyjë sipër saj, pastaj futni tjetrën dhe lidheni përsëri nyjën.
Vazhdoni derisa të krijoni një lloj “zinxhiri” qepësh. Në këtë mënyrë, kokat nuk shtypen aq shumë kundër njëra-tjetrës, dhe nëse njëra fillon të dështojë, është më e lehtë ta vini re dhe ta hiqni atë.
Një qese plastike është një nga opsionet më të këqija
Nëse doni që qepët të zgjasin, mos i mbani për javë të tëra në qesen plastike të mbyllur me të cilën i keni marrë nga dyqani.
Lagështia është një armik i madh i qepëve gjatë ruajtjes. Zgjedhje shumë më të mira janë çantat prej rrjete, shportat prej teli ose të hapura, çantat e letrës me hapje ose çorapet prej najloni të përmendura më sipër.
Është e rëndësishme që ajri të mund të qarkullojë. Dhe mos e mbushni shumë enën. Sa më fort të jenë të ngjeshura kokat së bashku, aq më e vështirë është të dallosh një që ka filluar të zbutet ose të kalbet.
Nëse e keni nxjerrë qepën nga toka, mos e vendosni menjëherë në qilar. Ekziston një hap tjetër i rëndësishëm me qepët shtëpiake – tharja.
Para ruajtjes afatgjatë, kokat duhet të thahen mirë në një vend të thatë dhe të ajrosur, derisa lëvozhgat e jashtme të thahen plotësisht dhe qafa e kokës të mbyllet.
Qepët e thara në mënyrë të pamjaftueshme janë shumë më të ndjeshme ndaj prishjes. Ruani vetëm koka të forta, të thata dhe të padëmtuara.
Mos i mbani pranë vendeve të ngrohta
Një kuzhinë e ngrohtë është ndoshta vendi më praktik sepse qepët janë gjithmonë afër, por nuk është ideale për një furnizim më të madh.
Nxehtësia nxit mbirjen, ndërsa kombinimi i nxehtësisë dhe lagështisë shkurton më tej kohën e ruajtjes.
Për sasi më të mëdha, është më mirë të vendosni një depo të ftohtë, bodrum ose një vend tjetër të errët dhe të ajrosur mirë me një temperaturë më të ulët të qëndrueshme.
Nëse nuk keni atë lloj hapësire, blini sasi më të vogla që do t’i përdorni më shpejt. Edhe qepët e blera duhen inspektuar përpara se t’i vendosni në vendin e tyre. Nëse janë të lagura, lërini të thahen.
Ndani qepët dhe patatet
Këshilla që përsëritet shpesh është që të mos mbani kurrë qepë pranë patateve.
Zgjidhja më e thjeshtë për kushtet e shtëpisë është t’i ruani veçmas, por nuk keni pse të shqetësoheni nëse dy shporta janë në të njëjtën qilar.
Është më e rëndësishme që ato të mos jenë të grumbulluara së bashku në të njëjtën qese ose enë të mbyllur.
Patatet i tolerojnë më mirë kushtet e errëta dhe të ftohta me lagështi relativisht të lartë, ndërsa qepët e thata janë të përshtatshme për lagështi më të ulët dhe qarkullim të mirë të ajrit.
Pra, ajo që është ideale për një ushqim nuk është domosdoshmërisht ideale për një tjetër.