Poezi nga: Christina Rossetti
Përktheu: Agron Shala
Sonetet janë plot dashuri, dhe ky vëllimi im
ka shumë sonete; prandaj, këtu do të jetë
edhe një sonet tjetër, një sonet dashurie, prej meje
për atë, zemra e së cilës është strehë e qetë e zemrës sime
për dashurinë time të parë, Nënën time, në prehrin e së cilës
mësova urtësinë e dashurisë që nuk është e rënd;
shërbimi ndaj së cilës është dinjiteti im i veçantë
dhe ajo është ylli im udhërrëfyes, kur shkoj e kur vij
dhe kështu, meqë ti më do, dhe meqë
unë të dua, Nënë, kam thurur një kurorë
vargjesh me të cilën kurorëzoj emrin tënd të nderuar:
te ti as tetëdhjetë vjet nuk mund ta zbehin flakën
e dashurisë, shkëlqimi i bekuar i së cilës i kapërcen ligjet
e kohës, të ndryshimit, të jetës së vdekshme dhe të vdekjes.