Nga mohimi dhe zemërimi te trishtimi e pranimi, rruga emocionale nuk është e njëjtë për të gjithë
Divorci rrallë përfundon në momentin kur vendosen firmat në dokumente. Për shumë njerëz, pikërisht atëherë nis një proces i ndërlikuar emocional, ku ndërthuren mosbesimi, zemërimi, trishtimi, shpresa dhe, në fund, pranimi i një kapitulli të ri të jetës.
Edhe kur vendimi për divorc ka kohë që është menduar, përballja me faktin se martesa ka marrë fund mund të jetë shumë e vështirë.
Psikologët shpesh e shohin divorcin si një formë humbjeje, ndaj pas tij mund të shfaqen emocione të ngjashme me ato që përjetojmë gjatë ndryshimeve të mëdha jetësore. Jo të gjithë kalojnë nëpër të njëjtat faza, as në të njëjtin rend, por disa modele mund të ndihmojnë për të kuptuar më mirë çfarë po ndodh.
Një nga modelet përshkruan pesë faza të mundshme pas divorcit – nga mohimi dhe zemërimi, te përpjekja për t’i rregulluar gjërat, trishtimi dhe pranimi, transmeton Telegrafi.
1. Mohimi – “Kjo nuk po ndodh vërtet”
Reagimi i parë mund të jetë mohimi. Në këtë mënyrë, psikika përpiqet të mbrohet nga ngarkesa e madhe emocionale dhe t’i japë personit kohë për ta përpunuar atë që ka ndodhur.
Edhe kur divorci ka qenë i pritshëm, mund të jetë e vështirë të pranohet plotësisht se jeta e përbashkët ka marrë fund. Personi mund të shpresojë se gjërat do të kthehen si më parë ose se vendimi mund të ndryshojë.
Mohimi nuk është domosdoshmërisht negativ, por bëhet problem nëse zgjat shumë dhe personi refuzon të përballet me realitetin.
2. Zemërimi – dalja në sipërfaqe e emocioneve të shtypura
Kur tronditja fillestare zbehet, shpesh shfaqet zemërimi. Ai mund të drejtohet ndaj ish-partnerit, vetes, rrethanave, familjes apo edhe njerëzve që përpiqen të ndihmojnë.
Mund të lindin pyetje si: “Pse më ndodhi mua?” ose “Si arritëm deri këtu?”.
Edhe pse i pakëndshëm, zemërimi mund të jetë pjesë e procesit të përballimit. E rëndësishme është të shprehet pa dëmtuar veten ose të tjerët.
3. Negocimi – përpjekja për ta kthyer gjithçka pas
Pas zemërimit mund të vijë faza e negocimit. Personi fillon të mendojë se çfarë mund të kishte bërë ndryshe ose si mund ta ndryshojë situatën.
Shfaqen mendime të tipit “po sikur të…” dhe përpjekje për të gjetur një mënyrë që martesa të shpëtohet. Në këtë fazë shpesh rishikohen vendimet dhe lind dyshimi nëse divorci ishte zgjedhja e duhur.
4. Trishtimi dhe humori depresiv – përballja me realitetin
Kur bëhet e qartë se e kaluara nuk mund të rikthehet, mund të shfaqet trishtim i thellë.
Vetmia, mungesa e motivimit, ndjenja e zbrazëtisë dhe frika nga e ardhmja janë të zakonshme. Mbështetja e miqve dhe familjes në këtë periudhë mund të ketë shumë rëndësi.
Nëse trishtimi bëhet aq i fortë sa pengon funksionimin e përditshëm, biseda me një psikoterapeut ose profesionist tjetër të shëndetit mendor mund të ndihmojë.
5. Pranimi – kthimi i vështrimit nga e ardhmja
Pranimi nuk do të thotë se të gjitha emocionet negative janë zhdukur ose se ajo që ka ndodhur është harruar.
Do të thotë se personi nuk përpiqet më ta ndryshojë realitetin me çdo kusht. Fillon të pranojë se një pjesë e jetës ka përfunduar dhe gradualisht e drejton vëmendjen te ajo që vjen më pas.
Atëherë krijohet hapësirë për plane të reja, marrëdhënie, interesa dhe një përditshmëri tjetër.
Këto faza nuk janë rregull i prerë. Dikush mund ta kapërcejë një fazë, të kthehet te një e mëparshme ose të përjetojë disa prej tyre njëkohësisht. Rimëkëmbja emocionale pas divorcit nuk ka afat universal – secili e përballon ndryshimin në mënyrën e vet. /Telegrafi/