Nga sikleti ndaj komplimenteve te vështirësia për të kërkuar ndihmë – disa modele të hershme mund të ndikojnë në mënyrën si ndërtojmë afërsinë me të tjerët
Të rritesh me prindër që rrallë ose kurrë nuk thonë “të dua” mund të ndikojë ndjeshëm në mënyrën se si një fëmijë e përjeton afërsinë dhe lidhjen me të tjerët. Edhe kur prindërit e tregojnë dashurinë në forma të tjera, mungesa e shprehjeve të drejtpërdrejta të ndjenjave mund ta bëjë më të vështirë që fëmija të mësojë t’i njohë dhe t’i shprehë emocionet e veta.
Modelet e formuara në fëmijëri shpesh vazhdojnë edhe në moshën madhore dhe mund të ndikojnë në marrëdhëniet romantike, miqësore dhe familjare. Përvojat ndryshojnë nga një person te tjetri, por disa sjellje shfaqen më shpesh te njerëzit që janë rritur në familje ku për ndjenjat është folur pak, shkruan YourTango.
Ndihen në siklet kur marrin komplimente
Njerëzit që janë rritur pa shumë fjalë ngrohtësie shpesh nuk dinë si të reagojnë kur dikush i lavdëron. Një kompliment mund t’i vërë në siklet, sepse nuk janë mësuar me këtë lloj vëmendjeje.
Kur dikush u thotë se duken mirë apo vlerëson diçka që kanë bërë, ata mund ta minimizojnë komplimentin, ta kthejnë në shaka ose të ndryshojnë temën. Ndonjëherë mund të mendojnë se personi tjetër po sillet vetëm me mirësjellje.
E kanë të vështirë të thonë “të dua”
Nëse gjatë fëmijërisë nuk i kanë dëgjuar shpesh këto fjalë, disa njerëz e kanë më të vështirë t’i thonë të parët në një lidhje. Mund të kenë frikë se po tregohen tepër emocionalë ose se ndjenjat e tyre nuk do të jenë të ndërsjella.
Prandaj, dashurinë shpesh e shprehin me vepra: ndihmojnë, tregojnë kujdes, qëndrojnë pranë personit të dashur në momente të vështira. Mund t’u duhet më shumë kohë që të ndihen të sigurt për të folur hapur për emocionet.
Shmangin kërkimin e mbështetjes
Kush është mësuar që në fëmijëri t’i përballojë vetë problemet, shpesh e vazhdon këtë model edhe si i rritur. Persona të tillë mund ta shtypin trishtimin, frikën ose shqetësimin dhe t’i thonë vetes se problemi “nuk është edhe aq serioz”.
Mund të kenë frikë se do t’i ngarkojnë të tjerët me shqetësimet e tyre ose të besojnë se duhet t’ia dalin gjithmonë vetëm. Edhe kur kanë nevojë për ndihmë, shpesh heshtin dhe shpresojnë se dikush do ta kuptojë vetë se diçka nuk është në rregull.
I minimizojnë emocionet e veta
Disa njerëz që nuk kanë marrë shumë ngrohtësi verbale gjatë rritjes zhvillojnë zakonin t’i zvogëlojnë rëndësinë ndjenjave të tyre.
Në vend që ta pranojnë se janë të lënduar, të zhgënjyer ose të shqetësuar, mund të sillen sikur gjithçka është në rregull. Shpesh thonë “jam mirë” pothuajse automatikisht, pa u ndalur të mendojnë se si ndihen në të vërtetë.
Veprat u duken më të rëndësishme se fjalët
Për njerëzit që janë rritur me prindër emocionalisht më të rezervuar, është shpesh më e natyrshme ta tregojnë dashurinë me veprime sesa me fjalë.
Një gjest i kujdesshëm, një ndihmë konkrete apo prania në një moment të vështirë mund të ketë për ta më shumë peshë se një deklaratë emocionale. Megjithatë, mund të presin që edhe të tjerët t’i kuptojnë ndjenjat e tyre vetëm nga veprimet.
Vënë vazhdimisht në dyshim ndjenjat e të tjerëve
Nëse dashuria nuk është shprehur hapur në familje, disa persona në moshën madhore e kanë më të vështirë të ndihen të sigurt në marrëdhënie.
Edhe kur partneri apo miqtë u tregojnë qartë se i duan dhe i vlerësojnë, mund të kenë nevojë për konfirmim të përsëritur. Mund të pyesin veten nëse partneri i do vërtet apo nëse miqtë e shijojnë shoqërinë e tyre.
Janë tepër të pavarur
Fëmijët që janë mësuar herët t’i zgjidhin problemet vetë mund të bëhen të rritur shumë të pavarur. Mbështetja te vetja u duket e natyrshme, ndërsa kërkimi i ndihmës mund t’u krijojë parehati.
Pavarësia është një cilësi e vlefshme, por në marrëdhënie të afërta është po aq e rëndësishme të lejosh edhe të tjerët të të ndihmojnë.
Ndihen në siklet kur dikush shfaq hapur afeksion
Shprehjet e drejtpërdrejta të butësisë mund t’i zënë në befasi njerëzit që nuk janë mësuar me to. Kur dikush u thotë spontanisht se i do apo u tregon shumë afërsi, ata mund të mos dinë si të reagojnë.
Megjithatë, kjo nuk do të thotë se këto modele janë të pandryshueshme. Me kalimin e kohës, përmes marrëdhënieve të sigurta dhe komunikimit të hapur, shumë njerëz mund të mësojnë të pranojnë dhe të shprehin më lirshëm afërsinë emocionale. /Telegrafi/