Mes dopaminës, ambicies dhe vetëkontrollit, paradoksi është më kompleks sesa duket
Stereotipi i gjeniut si njeri i tërhequr nga shoqëria është i vjetër, por disa studime kanë ngritur një pyetje intriguese: a mund të kenë njerëzit më inteligjentë dëshirë seksuale të fortë, por më pak përvojë seksuale?
Në pamje të parë, kjo duket kontradiktore. Por dëshira, aktiviteti seksual dhe numri i marrëdhënieve nuk janë e njëjta gjë.
Disa të dhëna të cituara shpesh tregojnë se studentët e universiteteve elitare hyjnë më vonë në marrëdhënie seksuale sesa mesatarja e studentëve. Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se kanë libido më të ulët. Mund të nënkuptojë thjesht se prioritetet, mënyra e jetesës dhe mundësitë janë të ndryshme.
Dopamina dhe kërkimi i kënaqësisë
Një pjesë e shpjegimit lidhet me dopaminën, një neurotransmetues i rëndësishëm për motivimin, shpërblimin dhe kërkimin e përvojave të reja.
Dopamina na shtyn drejt asaj që duam: një arritjeje, një sfide, një lidhjeje apo një eksperience të re. I njëjti sistem lidhet edhe me ambicien, kreativitetin dhe kuriozitetin.
Kjo do të thotë se te disa njerëz energjia e motivimit mund të drejtohet po aq fort drejt punës, studimit, projekteve personale ose krijimtarisë sa drejt marrëdhënieve intime.
Megjithatë, nuk është e saktë të thuhet se një tru “më inteligjent” prodhon automatikisht më shumë dëshirë seksuale. Marrëdhënia mes inteligjencës, dopaminës dhe sjelljes seksuale është shumë më e ndërlikuar, transmeton Telegrafi.
Pse mund të ketë më pak seks?
Një shpjegim është shtyrja e kënaqësisë. Njerëzit shumë të fokusuar në objektiva afatgjata mund t’u japin përparësi studimeve, karrierës apo projekteve dhe të investojnë më pak kohë në marrëdhënie.
Një faktor tjetër mund të jetë vlerësimi më i kujdesshëm i rrezikut. Disa persona mendojnë më shumë për pasojat emocionale, shtatzëninë e padëshiruar, infeksionet seksualisht të transmetueshme apo ndikimin e një marrëdhënieje në jetën personale.
Ekziston edhe faktori social. Një person shumë i përqendruar në interesa specifike mund të ketë më pak situata ku krijohen lidhje romantike, pa qenë domosdoshmërisht më pak i aftë për to.
Pra, më pak marrëdhënie nuk do të thotë domosdoshmërisht më pak dëshirë.
Kur mendja bëhet pjesë e tërheqjes
Për disa njerëz, inteligjenca vetë është një element i fortë tërheqës. Mënyra e të menduarit, humori, kurioziteti, kultura dhe aftësia për të zhvilluar një bisedë të thellë mund të jenë po aq të rëndësishme sa pamja fizike.
Në gjuhën popullore, kjo përshkruhet shpesh me termin sapioseksualitet, pra një tërheqje e fortë ndaj inteligjencës së dikujt.
Por edhe këtu duhet kujdes: ky term përshkruan një preferencë, jo një diagnozë apo kategori të përcaktuar shkencërisht.
Në fund, paradoksi mund të shpjegohet më thjesht nga sa duket. Një person mund të ketë libido të fortë dhe njëkohësisht të bëjë seks më rrallë për shkak të prioriteteve, vetëkontrollit, rrethanave apo zgjedhjeve personale.
Pra, inteligjenca nuk e “fik” dëshirën. Në disa raste, ajo thjesht mund ta bëjë mënyrën se si njeriu e menaxhon atë më të ndërlikuar. /Telegrafi/