Një mesazh i ftohtë, një reagim i pazakontë apo një kritikë nga eprori mund të na bëjë të dyshojmë në aftësitë tona. Por jo gjithçka që ndodh në vendin e punës lidhet me ne
Mjafton një mesazh i ftohtë nga kolegu, një koment i shkurtër i eprorit apo një heshtje gjatë mbledhjes që të fillojmë të dyshojmë në veten tonë. A thamë diçka gabim? Mos e zemëruam dikë? A u dukëm të papërgatitur? Ndërsa të tjerët vazhdojnë punën, ne mund të kalojmë orë të tëra duke analizuar çdo fjalë.
Kjo prirje bëhet veçanërisht e lodhshme kur na intereson shumë përshtypja që lëmë. Megjithatë, të jesh profesionist nuk do të thotë të marrësh përgjegjësi për çdo reagim të njerëzve përreth.
Jo çdo sjellje e kolegëve lidhet me ju
Një koleg përgjigjet pa përshëndetjen e zakonshme dhe ju mendoni se është mërzitur me ju. Eprori nuk e përgëzon propozimin tuaj dhe menjëherë dyshoni në cilësinë e punës. Por këto janë interpretime, jo fakte.
Njerëzit përballen me afate, lodhje, shqetësime familjare dhe vështirësi që nuk i ndajnë me të tjerët. Një përgjigje e shkurtër mund të tregojë vetëm se dikush është i zënë.
Përpara se të shqetësoheni, pyesni veten: A kam prova që ky reagim lidhet me mua? Nëse përgjigjja është jo, mos e trajtoni supozimin si të vërtetë.
Kritika ndaj punës nuk përcakton vlerën tuaj
Kur kemi investuar kohë dhe përkushtim në një detyrë, vërejtjet mund të na prekin. Megjithatë, kërkesa për të ndryshuar një prezantim nuk nënkupton se jemi punonjës të paaftë.
Përpiquni ta ktheni kritikën në informacion të dobishëm. Në vend të pyetjes «Pse nuk jam mjaftueshëm i mirë?», pyesni «Çfarë duhet përmirësuar konkretisht?». Kjo ju ndihmon të përqendroheni te zgjidhja, jo te vetëfajësimi.
Kritika konstruktive duhet të lidhet me detyrën dhe të shprehet me respekt. Fyerjet, përçmimi apo poshtërimi i përsëritur nuk janë pjesë normale e komunikimit profesional.
Nuk mund t’i kontrolloni mendimet e të tjerëve
Pas një mbledhjeje, shumë njerëz rikujtojnë fjalitë që thanë, shprehjet e fytyrës së kolegëve dhe heshtjet e pazakonta. Kërkimi i vazhdueshëm i miratimit, megjithatë, mund të bëhet rraskapitës.
Edhe kur silleni me korrektësi, jo të gjithë do të pajtohen me idetë tuaja. Një vendim i arsyeshëm mund të mos pëlqehet nga secili. Kjo nuk do të thotë automatikisht se keni gabuar.
Kur ka paqartësi me rëndësi, kërkoni sqarim drejtpërdrejt. Kur nuk ka ndonjë problem konkret, lejojini vetes të mos dini çfarë mendon secili.
freepik
Si të ndaloni analizimin e pafund?
Një bisedë e pakëndshme mund të zgjasë pesë minuta, por në mendjen tonë të përsëritet gjatë gjithë ditës. Në psikologji, rikthimi i vazhdueshëm te mendimet shqetësuese quhet ruminim.
Një mënyrë praktike për ta ndërprerë është të ndani faktet nga interpretimet. Fakt: kolegu nuk iu përgjigj mesazhit. Interpretim: ai po ju shmang sepse keni bërë diçka gabim.
Pastaj pyetni veten çfarë mund të bëni. Nëse keni bërë një gabim, korrigjojeni. Nëse ka keqkuptim, bisedoni. Nëse nuk ekziston ndonjë veprim i dobishëm, kthejeni vëmendjen te detyra tjetër.
Mund t’ju ndihmojë edhe të shkruani shkurt shqetësimin, të bëni një pushim ose të dilni për një ecje. Qëllimi nuk është t’i shtypni emocionet, por të mos ushqeni të njëjtin mendim pa fund.
Vëmendje meriton edhe mënyra si flisni me veten pas një gabimi. Në vend që ta quani veten të paaftë, përshkruani ndodhinë me fjalë neutrale: «Nuk e sqarova mirë idenë dhe herën tjetër do të përgatitem ndryshe». Kjo qasje nuk e mohon përgjegjësinë, por shmang përgjithësimet e padrejta. Nëse mendimet shqetësuese përsëriten vazhdimisht, ju prishin gjumin ose ndikojnë në punë dhe marrëdhënie, biseda me një psikolog mund t’ju ndihmojë të zhvilloni mënyra më të shëndetshme për t’i përballuar ato me kohë.
Qetësia nuk do të thotë të pranoni gjithçka
Të mos e merrni çdo gjë personale nuk do të thotë të toleroni mungesën e respektit. Një ditë e vështirë e kolegut ndryshon nga sjellja e vazhdueshme nënçmuese.
Nëse dikush ju ndërpret rregullisht, ju fyen ose i shpërfill marrëveshjet, shprehni qartë çfarë ju shqetëson. Kur është e nevojshme, dokumentoni rastet dhe kërkoni mbështetje nga personat përgjegjës.
Ruajtja e kufijve është e pajtueshme me qetësinë emocionale. Mund të kërkoni komunikim më të respektueshëm pa e shndërruar çdo konflikt në gjykim për veten.
Në fund, synimi nuk është të bëheni të pandjeshëm. Është të dalloni çfarë mund të mësoni nga një situatë dhe çfarë nuk meriton orë të tëra shqetësimi. Jo çdo reagim është përgjegjësia juaj; jo çdo kritikë është vlerësim i personalitetit tuaj. /Telegrafi/