Nga: David Gilmour dhe Anthony Moore (Pink Floyd, albumi A Momentary Lapse of Reason, 1987)
Përktheu: Agron Shala
Në shpërfillje
Ndaj të zbehtëve e të nëpërkëmburve
Dhe ndaj fjalëve që ata thonë
Që nuk duam t’i kuptojmë
“Mos e prano se ajo që po ndodh
Është thjesht vuajtja e të tjerëve
Përndryshe do të zbulosh se edhe ti
Po i bashkohesh shpërfilljes”
Është mëkat disi
Që drita po shndërrohet në hije
Dhe po hedh qefinin e saj
Mbi gjithçka që kemi njohur
Pa e kuptuar se si janë shtuar radhët
Të shtyrë nga një zemër prej guri
Mund të zbulojmë se kemi mbetur krejt vetëm
Në ëndrrën e krenarëve
Mbi krahët e natës
Teksa dita po zgjohet
Aty ku bashkohen të pazëshmit
Në një mirëkuptim të heshtur
Me fjalë që tingëllojnë të çuditshme
Të magjepsur ndërsa ndezin flakën
Ndieje erën e re të ndryshimit
Mbi krahët e natës
Jo më shpërfillje
Ndaj të dobëtëve e të lodhurve
Jo më shpërfillje
Ndaj ftohtësisë së brendshme
Është një botë që të gjithë duhet ta kemi të përbashkët
Nuk mjafton vetëm të rrimë e të vështrojmë
A është vallë vetëm një ëndërr
Që s’do të ketë më shpërfillje?