Nga shkolla “Mihal Grameno” në Fushë-Kosovë te garat ndërkombëtare, mësimdhënësi dhe trajneri rrëfen lidhjen e veçantë me fëmijët, dashurinë e sportistëve me aftësi të kufizuara, emocionet e fitoreve dhe çastet kur një përqafim, një buzëqeshje apo një hap përpara vlejnë më shumë se çdo medalje
Një buzëqeshje pas një ushtrimi të suksesshëm, guximi i një fëmije për të kapërcyer hezitimin apo gëzimi i një sportisti që thotë “Unë mundem!” – për Besnik Jashanicën, këto janë çastet që i japin kuptim profesionit të tij. Sepse arritjet më të çmuara nuk maten gjithmonë me medalje, por edhe me besimin që një fëmijë fiton në aftësitë e veta.
Mes tij dhe fëmijëve me të cilët punon është krijuar një afërsi e veçantë. Ata e duan trajnerin e tyre, ndërsa ai ua kthen këtë dashuri me durim, vëmendje dhe përkushtim, duke u gëzuar për çdo përparim. Në këtë marrëdhënie, sporti nuk është vetëm ushtrim dhe garë; është edhe një mundësi për t’u ndier i pranuar, për të krijuar miqësi dhe për të pasur pranë dikë që beson në aftësitë e tua.
Mësimdhënës në shkollën “Mihal Grameno” në Fushë-Kosovë dhe trajner në disa disiplina, Jashanica ka ndërtuar një rrugëtim që e ka çuar nga puna e përditshme me nxënësit deri te garat ndërkombëtare të Olimpiadës Speciale të Kosovës. Në këtë rrëfim për Telegrafi.com, ai ndan kujtimet, emocionet dhe bindjen se askush nuk duhet të mbetet jashtë sportit.
Nga pasioni i fëmijërisë te nxënësit që e kujtojnë me dashuri
Dashuria për sportin e ka shoqëruar që në fëmijëri, ndërsa dëshira për të ndikuar pozitivisht në jetën e të rinjve e drejtoi drejt një profesioni ku edukimi dhe aktiviteti fizik plotësojnë njëri-tjetrin. Sot ndihet krenar që pasionin e dikurshëm e ka kthyer në punën e tij të përditshme.
Që nga viti 2009, ai është pjesë e shkollës “Mihal Grameno”, ku ka përcjellë njohuri, ka ndjekur rritjen e brezave të nxënësve dhe ka krijuar kujtime që nuk përfundojnë bashkë me vitin shkollor. Një nga shpërblimet më të bukura vjen kur ish-nxënësit e takojnë dhe e kujtojnë me respekt e dashuri, duke i dëshmuar se marrëdhënia mes mësimdhënësit dhe fëmijës mund të vazhdojë edhe shumë kohë pasi rrugët e tyre ndahen.
Nga atletika te triathloni, krenaria që lind nga suksesi i të tjerëve
Krahas mësimdhënies, është angazhuar në atletikë, futboll dhe triathlon, disiplina që i kanë mësuar rëndësinë e disiplinës, durimit dhe bashkëpunimit. Në vitet 2023 dhe 2024 është vlerësuar si trajner i vitit nga Federata e Triathlonit e Kosovës, por kur flet për arritjet, në qendër vendos njerëzit me të cilët ka punuar.
“Jam krenar për çdo sukses, por mbi të gjitha për sportistët që kam ndihmuar të zhvillohen dhe të besojnë në aftësitë e tyre.”
Përtej vlerësimeve personale, kënaqësia e tij lidhet me përparimin e atyre që udhëheq dhe me mundësinë për t’i ndihmuar të zbulojnë potencialin e tyre.
Shkoi për t’i mësuar, por fëmijët i dhanë një mësim që nuk harrohet
Angazhimi në Olimpiadën Speciale të Kosovës zë një vend të veçantë në karrierën e tij. Puna me sportistët me aftësi të kufizuara intelektuale i ka sjellë jo vetëm përvoja profesionale, por edhe marrëdhënie njerëzore që i çmon thellësisht.
“Fillimisht shkova për t’i trajnuar sportistët, por kuptova se edhe unë kisha shumë për të mësuar prej tyre.”
Afërsia e ndërsjellë është ndërtuar përmes respektit, durimit dhe një komunikimi ku secili ndihet i vlerësuar. Duke ditur se çdo fëmijë ka karakterin, aftësitë dhe ritmin e vet, trajneri përpiqet t’i kuptojë nevojat individuale, t’i motivojë pa i krahasuar dhe t’ua çmojë përpjekjet, edhe kur rezultati nuk është ai që pritej.
Për një fëmijë, të ndiejë se dikush e pret me mirëkuptim dhe i gëzohet pranisë së tij mund të jetë po aq e rëndësishme sa vetë ushtrimi. Ndërsa kjo marrëdhënie është edhe një kujtesë e vazhdueshme se edukimi nuk është vetëm ajo që u mësojmë të tjerëve, por edhe ajo që mësojmë prej tyre.
“Unë mundem!” – dy fjalë që lindin nga besimi dhe përkushtimi
Një nga përjetimet më të dashura për trajnerin është të shohë ndryshimin te një sportist që në fillim heziton të marrë pjesë në aktivitete, por gradualisht fiton guximin për të hyrë në garë.
“Është një ndjenjë e jashtëzakonshme kur sheh një sportist që fillimisht heziton, ndërsa më vonë merr guximin të garojë.”
Dhe pastaj vjen çasti që i mbetet në zemër: kur sportisti thotë “Unë mundem!”
Për dikë mund të jenë vetëm dy fjalë, por për një fëmijë që ka pasur nevojë për inkurajim dhe mbështetje, ato mund të përmbledhin një rrugëtim të tërë. Në atë moment nuk ka rëndësi vetëm nëse do të fitojë garën, por fakti se tashmë është i gatshëm të provojë, të përballet me sfidën dhe të besojë më shumë në vete.
Pikërisht këtu qëndron një nga vlerat më të ndjeshme të punës së tij: të njohë dhe të çmojë përparimin edhe aty ku të tjerët mund të shohin vetëm një ushtrim të zakonshëm.
Nga Berlini në Maltë – medaljet shkëlqejnë, por buzëqeshjet mbeten
Përkushtimi ndaj Olimpiadës Speciale e ka çuar edhe në arenën ndërkombëtare, ku sportistët e Kosovës kanë përfaqësuar vendin me krenari.
Në Lojërat Botërore të Berlinit, më 2023, ishte pjesë e ekipit të trajnerëve të delegacionit kosovar, ndërsa një tjetër përvojë e veçantë ishte pjesëmarrja në garat e notit “Malta Open Swimming 2026”.
“Të shohësh sportistët tanë duke përfaqësuar Kosovën me krenari është një ndjenjë e veçantë, sidomos kur punën ta shpërblejnë me medalje. Mbi të gjitha, më mbeten në kujtesë buzëqeshjet dhe gëzimi i tyre.”
Kujtimet më të dashura nga këto udhëtime nuk lidhen vetëm me podiumet, por edhe me emocionet e sportistëve që marrin pjesë në gara ndërkombëtare, njohin njerëz të rinj dhe përjetojnë gëzimin e përfaqësimit të vendit të tyre.
Kur përparimi i një fëmije bëhet lumturi për prindërit
Sporti, sipas përvojës së tij, ka rëndësi të veçantë për zhvillimin fizik, socializimin dhe vetëbesimin e fëmijëve me aftësi të kufizuara intelektuale. Përmes aktiviteteve, ata mund të krijojnë miqësi, të fitojnë më shumë pavarësi dhe të përjetojnë ndjenjën e përkatësisë.
Në këtë rrugëtim, prindërit janë bashkëpunëtorët më të rëndësishëm. Marrëdhënia me familjet ndërtohet mbi besimin dhe mirëkuptimin, ndërsa gëzimi dhe falënderimet e tyre, kur shohin përparimin e fëmijëve, janë ndër shpërblimet më të çmuara të punës së tij.
Për një prind që e ka shoqëruar fëmijën në çdo përpjekje, ndonjëherë lumturia më e madhe nuk është ta shohë në podium, por ta shohë të lumtur mes të tjerëve, duke marrë pjesë, duke krijuar miqësi dhe duke zbuluar aftësi të reja. Në këtë gëzim të përbashkët, trajneri nuk është thjesht njeriu që udhëheq stërvitjen, por edhe një mbështetje që familjet e vlerësojnë.
Çdo fëmijë meriton të jetë pjesë e lojës
Afërsia me fëmijët dhe njohja e nevojave të tyre e kanë bërë të shohë edhe pengesat që vazhdojnë të ekzistojnë në Kosovë. Megjithëse janë bërë hapa pozitivë, ai vlerëson se ende mungojnë kushte të mjaftueshme, pajisje dhe programe gjithëpërfshirëse.
“Çdo fëmijë meriton mundësi të barabarta për t’u zhvilluar dhe për të marrë pjesë në sport.”
Për ta bërë këtë të mundur, nevojitet mbështetje institucionale e qëndrueshme, transport, përkrahje financiare dhe hapësira të përshtatshme gjatë gjithë vitit. Njëkohësisht, të rinjtë inkurajohen të angazhohen si vullnetarë, sepse edhe një kontribut i vogël mund të sjellë ndryshim të rëndësishëm.
“Duke ndihmuar të tjerët, pasurohemi edhe ne si njerëz.”
Kur trajneri rrëshqiti në pishinë dhe sportistët shpërthyen në të qeshura
Marrëdhënia me sportistët nuk ndërtohet vetëm gjatë ushtrimeve serioze. Ajo ushqehet edhe nga çastet spontane, shakatë dhe situatat që krijojnë kujtime të bukura.
Një ditë, teksa po demonstronte një ushtrim në pishinë, ai rrëshqiti papritur dhe të gjithë sportistët filluan të qeshnin. Për disa sekonda, njeriu që duhej të tregonte mënyrën e saktë të ushtrimit u bë vetë protagonisti i një situate gazmore, të cilën edhe sot e kujton me buzëqeshje.
Këto momente të thjeshta i japin ngjyrë përditshmërisë dhe tregojnë se lidhja me fëmijët nuk kufizohet vetëm te disiplina e përgatitja sportive. Jashtë angazhimeve profesionale, ai e përshkruan veten si njeri familjar, të thjeshtë dhe të përkushtuar, që kohën e lirë përpiqet ta kalojë me familjen dhe miqtë.
Një mësimdhënës që dëshiron të lërë gjurmë në zemrat e nxënësve
Me synime dhe ambicie ende përpara, Jashanica dëshiron të vazhdojë kontributin në zhvillimin e sportit dhe të krijojë më shumë mundësi për fëmijët dhe personat me aftësi të kufizuara, veçanërisht përmes gjithëpërfshirjes.
Po të mund të kthehej në fillimet e profesionit, vetes do t’i këshillonte durim, këmbëngulje dhe besim në ëndrra, ndërsa nxënësve u drejton një mesazh që dëshiron t’i shoqërojë edhe jashtë shkollës:
“Besoni në veten tuaj, punoni me përkushtim dhe mos kini frikë nga dështimi. Suksesi ndërtohet çdo ditë.”
Dëshira e tij nuk është të kujtohet vetëm për titujt apo rezultatet, por si një njeri që besoi te nxënësit dhe sportistët e vet, duke i ndihmuar të zbulojnë aftësitë që kanë brenda vetes.
“Për mua, suksesi më i madh nuk është numri i medaljeve, por numri i jetëve që kemi ndikuar pozitivisht. Çdo sportist meriton një mundësi, çdo përpjekje meriton respekt dhe askush nuk duhet të mbetet jashtë sportit.”
Një ditë, nxënësit e tij do të vazhdojnë rrugët e tyre, ndërsa sportistët që ka trajnuar do të kenë ëndrra dhe synime të reja. Ndoshta jo të gjithë do t’i kujtojnë ushtrimet, garat apo rezultatet, por ajo që dëshiron të mbetet është shumë më e thjeshtë: kujtimi i një njeriu që besoi tek ata edhe në çastet kur vetë nuk ishin të sigurt se mund t’ia dilnin. /Telegrafi/