Ghalibaf lindi në qytetin verilindor të Torqabeh, pranë Mashhadit, në vitin 1961.
Një vit pasi Revolucioni Iranian i vitit 1979 rrëzoi monarkinë e vendit dhe krijoi një Republikë Islamike, ai u bashkua me Trupat e Gardës Revolucionare Islamike për t’iu kundërvënë pushtimit të Sadam Huseinit nga përtej kufirit me Irakun.
Deri në vitin 1983, ai ishte ngritur në rangun e gjeneralit dhe, pasi u shpall armëpushimi Iran-Irak në vitin 1988, ai u bë kreu i njësisë së forcave ajrore të Gardës.
Ai mori pjesë në një shtypje të përgjakshme ndaj studentëve të universitetit në vitin 1999 dhe iu bashkua komandantëve të tjerë në nënshkrimin e një letre drejtuar presidentit reformist, Mohammad Khatami, duke e kërcënuar se do ta rrëzonte atë nëse nuk do të frenonte protestat.
Si shef i policisë në vitin 2002, Ghalibaf urdhëroi forcat e tij të qëllonin mbi protestuesit.
Ai bëri përpjekjen e tij të parë të dështuar për president në vitin 2005, duke u bërë në vend të kësaj kryetar bashkie i kryeqytetit, Teheran.
Gjatë mandatit të tij deri në vitin 2017, ai u përball me akuza për korrupsion, përfshirë një donacion prej 2.6 milionë funtesh për një fondacion të drejtuar nga gruaja e tij.
Ai gjithashtu mori meritat për ndihmën në shtypjen e muajve të trazirave që tronditën establishmentin pasi paraardhësi i tij u shpall fitues i zgjedhjeve të kontestuara në vitin 2009.
Pas dy kandidaturave të tjera të dështuara për president në vitet 2013 dhe 2017, ai u zgjodh në parlament dhe u emërua kryetar i parlamentit në vitin 2020, një nga postet më të larta të Iranit.
Ai u përpoq përsëri për presidencën në vitin 2024 dhe, ndonëse dështoi përsëri shumë, thuhet se ka lidhje të ngushta me udhëheqësin e ri suprem të vendit, Mojtaba Khamenei. /Telegrafi/