Përpjekja për të qenë gjithmonë në lartësinë e pritshmërive mund ta largojë mashkullin nga kënaqësia dhe afërsia me partneren. Psikologjia e intimitetit zbulon pse pasiguria, frika nga dështimi dhe nevoja për miratim shpesh bëhen pengesa më të mëdha sesa mendojmë
Imagjinoni një mashkull që ndihet shumë i tërhequr nga partnerja. Dëshiron ta përqafojë, ta puthë, ta prekë dhe të kalojë një mbrëmje të këndshme me të. Gjithçka fillon natyrshëm, me afërsi dhe dëshirë të ndërsjellë.
Por, pikërisht në momentin kur duhet të shijojë intimitetin, mendja e tij fillon të merret me pyetje të tjera.
A do të jem mjaftueshëm i mirë? A do të zgjasë mjaftueshëm? Pse ajo heshti? A po i pëlqen? Çfarë ndodh nëse nuk arrin orgazmën?
Trupi i tij është pranë partneres, ndërsa mendja është e zënë duke analizuar dhe vlerësuar çdo veprim.
Në vend që ta përjetojë kënaqësinë, ai përpiqet të kontrollojë rezultatin.
Kështu, një marrëdhënie seksuale që duhej të ishte përvojë e këndshme dhe spontane shndërrohet në një provim, ku mashkulli mendon se duhet të dëshmojë aftësitë dhe burrërinë e tij.
Kush e ka vendosur që mashkulli duhet të jetë gjithmonë i gatshëm për seks?
Shoqëria ka krijuar prej kohësh disa pritshmëri për seksualitetin mashkullor.
Mashkulli duhet të dëshirojë gjithmonë seks. Duhet ta marrë iniciativën, të dijë çfarë dëshiron partnerja dhe të jetë në gjendje ta kënaqë atë.
Në këtë përfytyrim nuk ka shumë hapësirë për lodhjen, pasigurinë apo mungesën e përkohshme të dëshirës.
Mirëpo, dëshira seksuale nuk është gjithmonë e njëjtë, as te meshkujt.
Një mashkull mund ta dashurojë partneren, ta konsiderojë tërheqëse dhe përsëri, në një mbrëmje të caktuar, të dëshirojë vetëm përqafim dhe pushim.
Kjo nuk nënkupton mungesë dashurie apo dobësim të burrërisë.
E drejta për të thënë “jo” është po aq e rëndësishme për mashkullin sa edhe për femrën. Intimiteti nuk duhet të jetë detyrim për të përmbushur një rol të imponuar.
Kur kënaqësia e partneres bëhet matës i vlerës personale
Problemi thellohet kur mashkulli fillon ta lidhë vetëvlerësimin me suksesin seksual.
Partnerja thotë: “Sonte nuk jam në disponim.”
Ai mendon: “Nuk jam më tërheqës për të.”
Ajo kërkon: “Do të më pëlqente të vazhdonim më ngadalë.”
Ai e interpreton: “Nuk di çfarë po bëj.”
Nëse ajo nuk arrin orgazmën, ai mund të nxjerrë përfundimin: “Nuk isha mjaftueshëm i mirë.”
Në këtë mënyrë, çdo reagim i partneres shndërrohet në një vlerësim të aftësive të tij.
Ndërkohë, kënaqësia seksuale ndikohet nga shumë faktorë: gjendja emocionale, lodhja, stresi, shëndeti, komunikimi dhe preferencat individuale.
Një orgazëm e munguar nuk është automatikisht dëshmi e një marrëdhënieje seksuale të pasuksesshme.
Kur çdo takim intim lidhet me frikën nga dështimi, të dy partnerët mund ta kenë gjithnjë e më të vështirë të çlodhen.
Kur ajo fillon ta fshehë pakënaqësinë për të mos e lënduar
Imagjinoni që partnerja gjatë intimitetit thotë: “Kjo nuk më pëlqen shumë.”
Në vend që ta dëgjojë dhe të përshtatet, mashkulli përgjigjet i zhgënjyer: “Pra, asgjë nuk po bëj siç duhet.”
Në atë çast, biseda nuk përqendrohet më te dëshira e saj, por te pasiguria e tij.
Partnerja mund të ndihet e detyruar ta qetësojë, ta sigurojë se është i mirë dhe të shpjegojë vazhdimisht se nuk kishte qëllim ta lëndonte.
Nëse kjo përsëritet, ajo mund të fillojë t’i fshehë preferencat e veta.
Madje, disa gra mund të shtiren sikur janë të kënaqura, vetëm për të shmangur një reagim emocional të pakëndshëm.
Por shtirja krijon një problem tjetër: partneri merr informacione të pasakta dhe vazhdon të besojë se gjithçka funksionon.
Në një marrëdhënie të shëndetshme, të dy duhet të ndihen të lirë të tregojnë çfarë u pëlqen dhe çfarë jo, pa frikën se do të lëndojnë krenarinë e tjetrit.
123RF
Një partner i mirë nuk ka pse t’i dijë të gjitha
Një tjetër bindje e gabuar është se mashkulli me përvojë duhet t’i kuptojë dëshirat e partneres pa pyetur.
Por asnjë përvojë e mëparshme nuk mund të shërbejë si udhëzues universal.
Ajo që i pëlqen një personi mund të mos i pëlqejë një tjetri. Madje, edhe brenda së njëjtës marrëdhënie, dëshirat mund të ndryshojnë nga një ditë në tjetrën.
Prandaj, pyetjet e thjeshta si “A të pëlqen kështu?” ose “Dëshiron të vazhdojmë më ngadalë?” nuk tregojnë mungesë përvoje.
Përkundrazi, ato dëshmojnë vëmendje dhe respekt.
Megjithatë, ekziston një dallim i rëndësishëm mes interesimit të sinqertë dhe kërkimit të vazhdueshëm të miratimit.
Pyetja “A të pëlqen?” ndihmon komunikimin.
Ndërsa përsëritja e vazhdueshme “A je e sigurt që ishte mirë?” mund ta kthejë partneren në personin përgjegjës për qetësimin e pasigurive të tij.
Po kënaqësia e vetë mashkullit, ku mbetet?
Në përpjekje për të qenë partner ideal, mashkulli mund t’i harrojë plotësisht dëshirat e veta.
Ai përqendrohet te kohëzgjatja e marrëdhënies, reagimet e partneres dhe përshtypja që po krijon.
Por a e pyet veten çfarë i pëlqen atij?
A ndihet rehat? A dëshiron të vazhdojë me të njëjtin ritëm? A mund të propozojë diçka që e kënaq?
Seksi nuk duhet të jetë një shfaqje ku njëri interpreton dhe tjetri vlerëson.
Ai është përvojë e përbashkët, ku të dy partnerët kanë dëshira, nevoja dhe kufij.
Intimiteti bëhet më i thellë kur të dy mund të shprehen pa pasur nevojë të duken të përsosur.
Pse çdo marrëdhënie seksuale nuk duhet të përfundojë me orgazëm?
Kur seksi shihet si një proces që domosdoshmërisht duhet të përfundojë me penetrim dhe orgazëm, çdo përvojë ndryshe mund të perceptohet si dështim.
Puthjet dhe përkëdheljet atëherë shihen vetëm si hapa drejt një qëllimi përfundimtar.
Por intimiteti nuk ndjek gjithmonë të njëjtin skenar.
Ndonjëherë partnerët mund të dëshirojnë më shumë përqafime, prekje apo afërsi emocionale. Herë të tjera mund të ndryshojnë ritmin ose të vendosin të ndalen.
Orgazma mund të jetë pjesë e rëndësishme e kënaqësisë seksuale, por nuk është treguesi i vetëm i saj.
Më e rëndësishme është nëse të dy janë ndier mirë, të dëshiruar dhe të lirë të shprehin atë që duan.
Pas seksit, mos kërkoni notë
“A isha i mirë?”
Është e natyrshme që njeriu të dëshirojë miratim nga partneri. Megjithatë, nëse kjo bëhet pyetja kryesore pas çdo marrëdhënieje, intimiteti shndërrohet në vlerësim të performancës.
Një bisedë më e dobishme mund të fillojë ndryshe:
“Çfarë të pëlqeu më shumë sonte?”
“Mua më pëlqeu kur e ngadalësuam ritmin.”
“Herën tjetër do të doja t’u kushtonim më shumë kohë përkëdheljeve.”
Këto biseda nuk kanë nevojë të zhvillohen menjëherë pas seksit. Ndonjëherë është më mirë të bëhen në një moment të qetë, kur të dy ndihen të lirshëm.
Mashkulli që përjeton ankth nga performanca seksuale nuk ka nevojë për një kërkesë tjetër që të jetë gjithmonë i sigurt dhe i përsosur.
Ai ka nevojë të kuptojë se mund të pyesë, të mësojë, të shprehë pasigurinë dhe t’i dëgjojë dëshirat e partneres pa e konsideruar çdo vërejtje si dështim personal.
Sepse një partner i mirë nuk është ai që përpiqet vazhdimisht të dëshmojë burrërinë, por ai që di të krijojë afërsi, besim dhe kënaqësi të ndërsjellë.
Dhe ndoshta, kur mashkulli të mos jetë më i përqendruar te pyetja “A isha mjaftueshëm i mirë?”, më në fund do të jetë në gjendje ta shijojë plotësisht atë që po përjeton. /Telegrafi/