Prania e lëngjeve në bark mund të mos jetë menjëherë kërcënuese për jetën, por nëse nuk trajtohet, mund të çojë në komplikime shumë të rrezikshme.
Grumbullimi i lëngjeve në zgavrën e barkut, i njohur si ascit, është shpesh shenjë e problemeve serioze shëndetësore, siç janë ciroza e mëlçisë ose dështimi i zemrës.
Shumë njerëz shpesh e lidhin fryrjen e barkut me një fryrje të zakonshme pas një vakti të bollshëm, por kjo shenjë ndonjëherë mund të fshehë një gjendje shumë më të rrezikshme.
Termi mjekësor për grumbullimin e lëngjeve në zgavrën e barkut është “ascit”, i cili ndodh kur lëngu mblidhet në hapësirën midis dy shtresave të membranës që vesh organet e barkut.
Dallimi midis fryrjes së zakonshme dhe ascitit është jashtëzakonisht i rëndësishëm, pasi fryrja e zakonshme është një problem i përkohshëm i tretjes, ndërsa asciti zakonisht tregon një sëmundje të rëndë themelore.
Fryrja e zakonshme shpesh ndryshon gjatë ditës dhe mund të përmirësohet pas zbrazjes së zorrëve. Nga ana tjetër, asciti shkakton një fryrje të vazhdueshme të barkut, e cila nuk largohet vetvetiu dhe kërkon vlerësim mjekësor profesional.
Një nga pasojat më serioze është peritoniti spontan bakterial – një infeksion i rrezikshëm i lëngut të akumuluar.
Njohja e ascitit në fazën e tij më të hershme mund të jetë mjaft sfiduese, pasi format e lehta shpesh kalojnë plotësisht pa u vënë re.
Ndërsa lëngu vazhdon të grumbullohet, barku fryhet dukshëm dhe pacienti përjeton presion të konsiderueshëm.
Një nga shenjat më të dukshme është shtimi i shpejtë në peshë gjatë një periudhe të shkurtër.
Aktivitetet e përditshme, të tilla si përkulja, bëhen jashtëzakonisht të dhimbshme, dhe lëngu gjithashtu mund të bjerë, duke shkaktuar ënjtje në këmbë.
Shfaqja e verdhëzës, e shoqëruar me urinë të errët dhe jashtëqitje shumë të zbehtë, është një tregues i qartë i sëmundjes së avancuar të mëlçisë që kërkon vëmendje të menjëhershme mjekësore.
Testet e pamjeve, të tilla si ultratingulli, shpesh rekomandohen për të ofruar një vlerësim të saktë të sasisë së saktë të lëngut të akumuluar në bark.
Nëse medikamentet nuk japin rezultatet e dëshiruara, pacientëve u kryhet paracenteza terapeutike, një procedurë që mundëson heqjen e sigurt të disa litrave lëng në një seancë të vetme.