Nuk është gjithmonë tradhtia apo një konflikt i madh që i jep fund martesës. Pas vendimit që shpesh trondit edhe fëmijët e rritur mund të fshihen vite vetmie, zhgënjime të heshtura, mungesë afërsie dhe dëshira për të mos e kaluar pjesën tjetër të jetës duke lënë veten në plan të dytë
Për tridhjetë vjet kanë ndarë të njëjtën shtëpi, kanë rritur fëmijët, kanë përballuar vështirësi financiare dhe kanë krijuar kujtime të përbashkëta. Pastaj, një ditë, gruaja thotë se dëshiron divorcin. Bashkëshorti mbetet i habitur, fëmijët nuk e kuptojnë dhe të afërmit pyesin: Çfarë i mungon tani, kur gjithçka duket në rregull?
Megjithatë, ajo që për familjen duket si vendim i menjëhershëm, për gruan mund të jetë përfundimi i një procesi të gjatë emocional. Jo çdo martesë përfundon për shkak të tradhtisë, dhunës apo një konflikti të madh. Ndonjëherë marrëdhënia zbehet gradualisht, ndërsa bashkëshortët vazhdojnë të jetojnë së bashku, pa e vënë re sa shumë janë larguar nga njëri-tjetri.
Psikologjikisht, divorci pas të pesëdhjetave mund të lidhet me ndryshimin e prioriteteve, rishikimin e identitetit personal dhe dëshirën për një marrëdhënie më të përmbushur. Arsyet janë individuale, por disa përvoja përsëriten në rrëfimet e grave që zgjedhin të largohen pas një martese të gjatë.
1. Kanë qenë nëna dhe bashkëshorte, por kanë harruar veten
Kur fëmijët rriten dhe fillojnë jetën e pavarur, shumë gra përballen me një ndryshim të madh. Shtëpia bëhet më e qetë, përgjegjësitë e përditshme pakësohen dhe për herë të parë pas shumë vitesh krijohet hapësirë për të menduar për nevojat personale.
Gjatë martesës, disa prej tyre kanë shtyrë vazhdimisht dëshirat për udhëtime, shkollim, karrierë apo aktivitete që i bënin të lumtura. Me kalimin e kohës, mund të lindë pyetja: Kush jam unë, përtej rolit të nënës dhe bashkëshortes?
Kjo nuk do të thotë se pendohen për familjen që kanë krijuar, por se ndiejnë nevojën të rigjejnë pjesë të identitetit të tyre që i kanë lënë pas dore.
2. Nuk largohen për një problem të madh, por për shumë zhgënjime të vogla
Tradhtia apo një konflikt i rëndë janë arsye të dukshme për divorc. Megjithatë, largimi emocional mund të ndodhë edhe pa asnjë ngjarje dramatike.
Një grua mund t’i ketë kërkuar bashkëshortit për vite me radhë më shumë vëmendje, biseda, afërsi ose kohë të përbashkët. Kur këto kërkesa vazhdimisht shpërfillen, ajo gradualisht mund të pushojë së insistuari.
Bashkëshorti mund ta interpretojë heshtjen si shenjë se problemet janë zgjidhur, ndërsa gruaja tashmë është tërhequr emocionalisht nga marrëdhënia.
Prandaj, në momentin kur ajo kërkon divorcin, vendimi mund t’i duket i befasishëm vetëm atij që nuk e ka vërejtur procesin e gjatë të pakënaqësisë.
3. Ndihen të vetmuara edhe kur nuk janë vetëm
Vetmia brenda martesës mund të jetë veçanërisht e dhimbshme. Dy njerëz mund të hanë në të njëjtën tavolinë, të marrin pjesë në festa familjare dhe të ndajnë përditshmërinë, por të mos kenë më afërsi emocionale.
Bisedat kufizohen te faturat, obligimet dhe problemet praktike, ndërsa interesimi për ndjenjat, frikën dhe dëshirat e njëri-tjetrit zbehet.
Kur partneri vazhdimisht shmang bisedat emocionale ose i nënvlerëson nevojat për afërsi, disa gra arrijnë në përfundimin se vetmia jashtë martesës do të ishte më e lehtë sesa vetmia brenda saj.
Megjithatë, shumë çifte pikërisht pas rritjes së fëmijëve arrijnë ta ripërtërijnë afërsinë, nëse të dy partnerët tregojnë gatishmëri për marrëdhënien.
Foto: YuriArcursPeopleimages
4. Janë lodhur duke mbajtur përgjegjësi për gjithçka
Në shumë familje, gratë vazhdojnë të mbajnë pjesën më të madhe të përgjegjësive organizative, edhe kur janë të punësuara.
Ato kujdesen për shtëpinë, planifikojnë takimet familjare, mbajnë mend obligimet dhe organizojnë nevojat e të tjerëve. Kjo barrë, shpesh e padukshme, mund të bëhet rraskapitëse.
Pas moshës 50-vjeçare, disa gra fillojnë të pyesin veten nëse duan ta kalojnë edhe pjesën tjetër të jetës duke qenë vazhdimisht përgjegjëse për të gjithë.
Në këto raste, divorci nuk lidhet domosdoshmërisht me dëshirën për një partner tjetër, por me nevojën për më shumë autonomi dhe një ndarje më të drejtë të përgjegjësive.
5. Ato kanë ndryshuar, por martesa ka mbetur e njëjtë
Njerëzit nuk mbeten të njëjtë gjatë gjithë jetës. Interesat, prioritetet dhe pritshmëritë e moshës 25-vjeçare mund të ndryshojnë dukshëm pas tri dekadash.
Njëri partner mund të dëshirojë qetësi dhe rutinë, ndërsa tjetri udhëtime, miqësi të reja apo përvoja që i ka shtyrë prej vitesh.
Këto dallime nuk janë domosdoshmërisht arsye për divorc, por mund të krijojnë pakënaqësi kur mungon gatishmëria për kompromis.
Disa gra nuk e mohojnë vlerën e së kaluarës së përbashkët, por nuk arrijnë ta imagjinojnë të ardhmen në të njëjtën mënyrë si bashkëshorti.
6. Menopauza dhe kalimi i viteve i bëjnë të rishikojnë prioritetet
Periudha rreth menopauzës mund të shoqërohet me ndryshime fizike dhe emocionale, por do të ishte gabim të pretendohej se hormonet janë shkaku i vendimit për divorc.
Mosha e mesme shpesh përkon me një periudhë reflektimi mbi kalimin e kohës, shëndetin dhe planet e parealizuara.
Humbja e prindërve, një problem shëndetësor apo ndryshime të tjera jetësore mund t’i shtyjnë njerëzit të mendojnë më seriozisht për vitet që kanë përpara.
Për disa gra, pyetja nuk është më vetëm nëse e duan bashkëshortin, por nëse dëshirojnë ta vazhdojnë jetën në marrëdhënien që kanë ndërtuar.
7. Fëmijët e rritur shpesh nuk e kuptojnë vendimin
Divorci pas një martese shumëvjeçare mund të tronditë edhe fëmijët e rritur, të cilët prindërit i kanë parë gjithmonë si një tërësi.
Për ta, kujtimet e pushimeve, festave dhe darkave familjare përfaqësojnë stabilitetin e shtëpisë. Prandaj, lajmi se nëna dëshiron të largohet mund të shkaktojë zemërim, hutim ose ndjenjën se familja po shpërbëhet.
Disa përpiqen ta bindin të ndryshojë mendje, ndërsa të tjerë mund ta akuzojnë për egoizëm.
Por fëmijët, edhe kur janë të rritur, nuk i njohin domosdoshmërisht të gjitha vështirësitë intime të martesës së prindërve. Një grua mund të mbetet nënë e përkushtuar, edhe nëse nuk dëshiron ta vazhdojë marrëdhënien bashkëshortore.
8. Kanë qëndruar në martesë pikërisht për hir të fëmijëve
Disa gra e shtyjnë divorcin derisa fëmijët të rriten, nga frika se ndarja do të ndikojë negativisht në zhvillimin dhe sigurinë e tyre emocionale.
Të tjera shqetësohen për vështirësitë financiare, paragjykimet shoqërore ose pamundësinë për t’i përballuar të vetme përgjegjësitë prindërore.
Kur fëmijët bëhen të pavarur, ato mund të ndiejnë se nuk janë më të detyruara ta ruajnë martesën vetëm për të përmbushur rolin prindëror.
Megjithatë, as qëndrimi në një marrëdhënie të pakënaqshme dhe as divorci nuk përbëjnë zgjidhje universale. Rëndësi ka cilësia e marrëdhënies dhe mënyra se si menaxhohen konfliktet.
9. Pavarësia financiare u ka dhënë mundësinë të zgjedhin
Për shumë gra të brezave të mëparshëm, varësia ekonomike ishte pengesë e madhe për t’u larguar nga martesa.
Sot, disa gra mbi 50 vjeç kanë karrierë, kursime ose pronë personale, gjë që u mundëson të marrin vendime me më shumë pavarësi.
Megjithatë, divorci në këtë moshë mund të ketë pasoja të konsiderueshme financiare, veçanërisht lidhur me ndarjen e pasurisë, pensionin dhe shpenzimet e jetesës.
Prandaj, edhe kur vendimi është emocionalisht i qartë, ai kërkon planifikim të kujdesshëm.
10. Nuk besojnë më se durimi i pakufishëm është dëshmi dashurie
Disa gra janë rritur me bindjen se martesa duhet ruajtur me çdo kusht dhe se gruaja duhet të tolerojë, të heshtë e të sakrifikojë për stabilitetin familjar.
Me kalimin e viteve, ato mund të fillojnë ta dallojnë kompromisin e ndërsjellë nga heqja dorë e vazhdueshme prej nevojave personale.
Kur vetëm njëri partner përpiqet ta ruajë marrëdhënien, pakënaqësia mund të shndërrohet në lodhje të thellë emocionale.
Në rastet kur ekzistojnë poshtërimi, kontrolli, kërcënimet ose dhuna, largimi mund të lidhet drejtpërdrejt me sigurinë dhe dinjitetin personal.
A pendohen gratë që divorcohen pas të pesëdhjetave?
Nuk ekziston një përgjigje që vlen për të gjitha.
Disa gra përjetojnë lehtësim, rikthejnë miqësitë, zbulojnë interesa të reja dhe ndihen më të lira. Të tjera përballen me vetminë, pasigurinë financiare ose trishtimin për humbjen e jetës së përbashkët.
Ka edhe çifte që, pas një periudhe ndarjeje, vendosin ta rindërtojnë marrëdhënien, nëse të dy partnerët janë të gatshëm të ndryshojnë.
Prandaj, divorci nuk duhet paraqitur as si garanci për lumturi, as si dështim personal.
Ndonjëherë surpriza më e madhe për familjen është se gruaja që largohet nuk e urren bashkëshortin. Ajo mund ta respektojë, ta vlerësojë si baba të fëmijëve dhe t’i ruajë me dashuri kujtimet e përbashkëta, por të mos dëshirojë më të njëjtën jetë.
Në fund, mosha nuk përcakton fatin e martesës. Shumë çifte përjetojnë vitet më të bukura pikërisht pas të pesëdhjetave, ndërsa të tjera kuptojnë se rrugët e tyre janë ndarë.
Ajo që për të tjerët duket si fundi i një historie, për gruan që ka marrë vendimin mund të jetë fillimi i një kapitulli të ri, ku për herë të parë pas shumë vitesh u jep rëndësi edhe nevojave të veta. /Telegrafi/