Një dërrasë prerëse është ndër mjetet më të përdorura në kuzhinë, por materiali i saj mund të ndikojë në higjienë, qëndrueshmëri dhe jetëgjatësinë e thikave.
Zgjedhja më e zakonshme është mes drurit dhe plastikës, dy materiale që kanë avantazhe dhe kërkojnë kujdes të ndryshëm.
Edhe pse plastika shpesh shihet si alternativa më higjienike, disa studime sugjerojnë se druri mund të ketë veti që ndihmojnë në uljen e numrit të baktereve.
Sipas të dhënave të përmendura në artikull, deri në 99,9 për qind e baktereve mund të zhduken brenda tre deri në dhjetë minutash në një dërrasë prej druri. Megjithatë, higjiena varet edhe nga pastrimi dhe mirëmbajtja e duhur.
Kjo lidhet me vetitë natyrore të drurit, i cili mund të thithë lagështinë dhe të krijojë kushte më pak të favorshme për mbijetesën e disa baktereve. Dërrasat prej lisi përmenden veçanërisht për vetitë e tyre antibakteriale.
Ndërkohë, në dërrasat plastike, bakteret mund të mbeten në gërvishtjet e krijuara nga thikat nëse sipërfaqja nuk pastrohet siç duhet.
Edhe qëndrueshmëria është një faktor që duhet marrë parasysh. Dërrasat plastike mund të konsumohen dhe të mbushen me gërvishtje me kalimin e kohës, ndërsa ato prej druri mund të zgjasin për vite nëse mirëmbahen siç duhet.
Gërvishtjet dhe dëmtimet sipërfaqësore të drurit mund të trajtohen me letër zmerile të imët, ndërsa sipërfaqja mund të lyhet me vaj të përshtatshëm për kontakt me ushqimin.
Një tjetër përparësi e drurit është se sipërfaqja e tij zakonisht është më e butë për tehun e thikës, duke ndihmuar në ruajtjen e mprehtësisë.
Te dërrasat plastike, ndikimi varet nga lloji dhe fortësia e materialit. Pavarësisht zgjedhjes, rëndësi të veçantë ka pastrimi pas çdo përdorimi, sidomos kur pritet mish i pagatuar, si dhe zëvendësimi i dërrasave që kanë gërvishtje ose dëmtime të thella. /Telegrafi/